Իմ վերջին բացահայտումների շուրջ ծավալված իրադարձությունների հետ կապված, ցանկանում եմ մանրամասն անդրադառնալ այն հարցին, թե ինչու է իշխանությունն անտեսում ադրբեջանական նոր ներխուժումները, ինչը սերտորեն կապված է մեր անվտանգության հետ։
Մենք, «Միասնության թևեր» քաղաքական նախաձեռնության անդամները, արդեն 2025 թվականի նոյեմբերից սկսած համակարգված ուսումնասիրություններ ենք իրականացնում։ Երբ նկատեցինք մեր տարածքում փոփոխություններ, անմիջապես դիմեցինք բաց աղբյուրների՝ հատկապես արբանյակային լուսանկարահանման տվյալների։ Մենք ձեռք ենք բերել արբանյակային լուսանկարներ ֆրանսիական և չինական արբանյակներից։ Պետք է նշեմ, որ հենց այս տվյալների հիման վրա է Google-ը իր քարտեզները թարմացնում։
Այս լուսանկարները մանրակրկիտ ստուգվել են մինչև հրապարակումը՝ համոզվելու համար, որ տեղեկատվությունը ճշգրիտ է։ Մենք արձանագրել ենք ոչ միայն մեր տարածքում ադրբեջանական նոր դիրքերի կառուցում, այլև արդեն իսկ գոյություն ունեցող դիրքերի ամրապնդում։
Այս կառուցվածքները կառուցված են այնպիսի կերպ, որ ուղիղ թիրախի տակ են վերցրել մեր անվտանգության համակարգը։ Օրինակ՝ Ջերմուկի շրջանում կառուցվել են ականանետային հետևակի հենակետեր, իսկ մեր տարածքում՝ նաև արևային պանելներ։ Սա ոչ միայն մեր տարածքի խախտում է, այլև մեր զինվորների անվտանգությանը սպառնալիք։
Իրավիճակը ևս ավելի վատթարանում է այն պահին, երբ իշխանությունն այս հարցը բերում է մի դիրքի մակարդակի, փոխանակ դրա հետևանքները բացահայտելու։ Դրանով իսկ նրանք փաստացի մաքրում են Ադրբեջանին՝ պնդելով, թե սա սուտ է։
Եթե Ադրբեջանը խաղաղության է ձգտում, ինչու է նոր ամրացումներ կատարում, նոր դիրքեր կառուցում, և դա էլ՝ Վաշինգտոնում ստորագրվելիք փաստաթղթերի նախորդ օրերին։ Սա ցույց է տալիս, որ նրանց նպատակը մեր տարածքից դուրս գալը չէ, այլ այն ամրապնդելը։
Անվտանգությունը հիմք է ցանկացած զարգացման համար։ Եթե մենք չունենք անվտանգություն, չի լինի ինքնիշխանություն, անկախություն, տնտեսություն կամ ցանկացած այլ զարգացում։
Այս իրադարձությունները հիշեցնում են Երասխի գործարանի դեպքը։ Երբ մենք այն կառուցում էինք, Ադրբեջանը մի քանի անգամ կրակեց, ինչի արդյունքում ստիպված էինք այն տեղափոխել։ Այսօր իշխանությունն այսպիսի դեպքերի մասին խոսում է այնպես, թե «մի 70 մետր է, էլի, մեծ բան չէ»։ Սա հո աբլիգացիա է, որ մկրատը վերցնենք և կտրենք։
Պաշտպանության նախարարը, որպես պետական պաշտոնատար անձ, պետք է ամաչի՝ ժողովրդից թաքցնելով այս ներխուժումները։ Նա կամ իրավիճակին չի տիրապետում, կամ պետք է բացատրի, թե ինչու է թույլ տրվում այս ամենը։
Մեր հույսը չի կարող լինել, որ կխոսենք և կմոռանանք այդ մասին։ Ամեն մետրի համար մեր տղաները կռվել են, արյուն են թափել։ Անվտանգությունը չես կարող մարդուց կտրել, քանի որ այն ոչ միայն անձնական պաշտպանություն է, այլև մեր հայրենիքն է, մեր քաղաքացիների խոտհարքերն ու արոտավայրերն են։
Ադրբեջանցիները մեր գյուղերից ընդամենը 6 կմ հեռավորության վրա են կառուցել իրենց դիրքերը։ Փոխանակ Ադրբեջանին ասել՝ «Ի՞նչ ես անում, իմ զինվորների կյանքը վտանգում», մեր իշխանությունը ասում է՝ «Հա դե լավ, ցածր են, չեն երևում»։
Այս ամենի արդյունքում մեր զինվորները ուղիղ ադրբեջանական վտանգի տակ են մնում մեր տարածքում՝ իրենց կառուցած դիրքերի պատճառով։ Երկրի ղեկավարը պետք է կանգնի և ասի՝ «Ադրբեջա՛ն, ո՞նց ես բերում, իմ զինվորների կյանքը վտանգում, դիրք կառուցում քթիս տակ»։ Սա պետական պարտականություն է, ոչ թե քաղաքական խաղ։
