Այսօր՝ ապրիլի 1-ին, ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը աշխատանքային այցով մեկնել է Ռուսաստանի Դաշնություն։ Այցի շրջանակում նախատեսվում է նրա հանդիպումը ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինի հետ։
Մինչև այդ, իշխանության գլխին կանգնած անձը հայտարարում է, թե Ռուսաստանը մեր բարեկամն է։ Սա, թվում է, ոչ մի արտառոց բան չի ասում հայ-ռուսական դարավոր բարեկամության և եղբայրության մասին։
Բայց․․․
Սա ասում է մեկը, որի իշխանության ներկայացուցիչները պարբերաբար վարում են հակառուսական քաղաքականություն, բոյկոտում են ռազմավարական դաշնակցի հետ համատեղ պլատֆորմների, այդ թվում՝ ՀԱՊԿ շրջանակում գործակցությունները, քննադատական ձևակերպումներ են անում ռուսաստանյան պաշտոնյաների, շրջանակների հասցեին, «սև ցուցակ» կազմում ռուս տարբեր գործիչների, ռուսական ԶԼՄ-ների ներառմամբ, խոսում հիբրիդային պատերազմի մասին՝ նկատի առնելով հյուսիսային բարեկամին և իբր նրա կողմից հովանավորվող հայաստանյան «հինգերորդ» շարասյանը։
Չմոռանանք նաև, որ այս «բարեկամության» մասին հայտարարում է նա, ով Սյունիքից և Զվարթնոցից հանում է ռուս սահմանապահներին, հետապնդում է Հայաստանի բոլոր ռուսամետ գործիչներին՝ նրանց ԿԳԲ-ի գործակալ համարելով (այդ թվում՝ Վեհափառի եղբորն ու այլոց), իսկ ՀՀ քաղաքացու հարկերի հաշվին գործող հեռուստանկերությունը լցնում է ռուսաֆոբ մանկլավիկներով։
Եվ ուրեմն, Փաշինյանի ասածը՝ Ռուսաստանի բարեկամ լինելու մասին, առնվազն սուտ ու ծիծաղելի է։ Այն, որ նրա ոչ մի խոսք լուրջ չէ և հիմնված է մանիպուլյացիայի, ստի և չքմեղանալու համար հայտնի է բոլորին։ Այդ մասին հրաշալի գիտեն նաև Կրեմլում, Ռուսաստանում՝ ընդհանրապես։
Նրա այցը հենց Ապրիլի 1-ին, օրինաչափորեն, համընկնում է օրվա խորհրդին։ Նա կարող է այնտեղ «սեր խոստովանել» և «հավատարմության» երդում տալ անձամբ Պուտինին, իսկ հետո անհավասարակշիռ մի պահի հակադարձել, հերքել, թե դա ասելով՝ այն նկատի չի ունեցել, ինչ մենք ենք հասկանում։ Այսինքն՝ ինքը ստելու է միաժամանակ երկու անգամ՝ նախ, իրականում ստելու է Մոսկվայում, որովհետև մտքինն ու գործնականում այլ է, ապա ստելու է, թե նման բան չի ասել։
Բայց նրա սուտն այլևս մեզ չի կարող հիմարացնել, որովհետև նա ոչ թե մեզ է հիմար տեղ դնում, այլ․․․
Ծիծաղելի չէր լինի այսքան, եթե այսքան լուրջ չլիներ։
