Վերջին շաբաթներ շարունակ կառավարության նիստերից հետո կազմակերպվող բրիֆինգների ժամանակ Նիկոլ Փաշինյանը հաճախակի է վիրավորական բառապաշար կիրառում լրագրողների նկատմամբ, փորձում է նսեմացնել նրանց աշխատանքը և վիճաբանության մեջ մտնել։ Այս վարքագիծը, որը հաճախ է հասնում բղավոցների և լրագրողներին լռեցնելու փորձերի, բարձր հարց է առաջացնում՝ ինչպես է վարչապետը վերաբերվում լրագրողական ոլորտին։
Իմ կարծիքով, այս իրավիճակը բազմիցս ցույց է տալիս Փաշինյանի անհավասարակշռված և նյարդային վիճակը, հատկապես, երբ նրան հակադարձում են։ Նա շփոթում է իրավիճակը՝ խոսելով լրագրողների հետ հրահանգիչի տոնով, ինչը բնածին չէ լրագրողական հարաբերությունների։ Նրա վարքագիծը հաճախ թուլանում է մինչև այն չափ, որ նա ասում է, թե եթե ինքը չլինի իշխանության գլխին, շատ լրագրողներ կմնան աշխատանքից զրկված։
Այսպիսի հայտարարություններ, որոնք սահմանում են լրագրողների գոյությունը իշխանության կամքից կախված, բռնապետական հակումներ են ցույց տալիս։ Փաշինյանը, փաստորեն, ստեղծում է մի մթնոլորտ, որտեղ լրագրողները պետք է ոչ թե հարցեր տան, այլ թելադրվի իր օրակարգը։
Այս վարքագիծը հակադրվում է նրա նախկին ընդդիմադիր շրջանում ցուցաբերած վարքագծին, երբ նույնիսկ իշխանությունների կողմից քննադատվելու դեպքում նա դիմակայում էր։ Հիմա, երբ ինքն է իշխանության գլխին, նա փորձում է ճնշել քննադատությունը։
Այս իրավիճակում լրագրողական համայնքը պետք է միավորվի և բոյկոտի նման վարքագիծը՝ հրաժարվելով լուսաբանել նրա յուրաքանչյուր հայտարարությունը։ Լրագրողները պետք է հստակ ցույց տան, որ նրանց աշխատանքը չի կարող լինել իշխանության կամքի ենթակա։
Այս ամենը հիշեցնում է նախկին իշխանությունների ժամանակներին իշխանությունների կողմից լրագրողների դեմ գործադրվող ճնշումները։ Թեև նախկինները գոնե դատական գործեր էին սարքում, ոչ թե բացահայտ բռնապատիական հայտարարություններ էին անում։ Հիմա մենք տեսնում ենք, որ իշխանությունը փորձում է ոչ թե ֆիզիկապես, այլ հոգեբանորեն ճնշել լրագրողներին՝ նրանց վախեցնելով և նվազեցնելով։
