Հայաստանյան քաղաքական դաշտում ակնհայտ է դարձել այն հակադրությունը, որի շուրջ կառավարման թեկնածուները փորձում են հավաքագրել իրենց հավատարիմ կողմնակիցներին։ Թերևս ամենահասկանալի և տարածված պատճառը կայունության, խաղաղության և անվտանգության ձգտումն է։ Իհարկե, յուրաքանչյուր մարդ իրավունք ունի վախենալ անկանխատեսելի փոփոխություններից, ցանկանալ կայուն եկամուտ և բարեկեցիկ կյանք։ Սակայն այս ձգտումը լիովին արդարացված կլիներ, եթե գործող իշխանությունը իրեն հստակ դրսևորեր որպես այդ կայունության երաշխավոր։
Այսօր, սակայն, իրականությունը հակառակն է։ Քոչարյան-Պետրոսյան (ՔՊ) կոալիցիայի իշխանության մնալը նշանակում է ոչ թե խաղաղություն, այլ անկայունության, անապահովության և անհայտ ապագայի երաշխավորում։ Եկեք քննարկենք, թե ինչ է նշանակում ՔՊ-ի մնալը Հայաստանի համար։
Առաջին հերթին՝ անվտանգության և տարածքային ամբողջության հարցում
ՔՊ-ի իշխանության մնալը նշանակում է Ադրբեջանի կողմից նորանոր շանտաժներ, որոնք կներառեն ոչ միայն սահմանային տարածքների նոր հայտարարված պահանջներ, այլև պատերազմի սպառնալիքներ։ Այսպիսով, մենք ոչ միայն չենք ապահովագրվում պատերազմից, այլև ակտիվորեն ստիպվում ենք նորանոր զիջումներ կատարել՝ ցանկանալով խուսափել ռազմական հարձակումից։
Երկրորդ՝ արտաքին քաղաքականության և տնտեսական անվտանգության հարցում
ՔՊ-ի մնալը նշանակում է Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների հետագա լարում։ Իրենց քաղաքական գործողությունների և հայտարարությունների արդյունքում ՔՊ-ն Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները հասցրել է այնպիսի ցածր աստիճանի, որից հետո հնարավոր են ոչ միայն տնտեսական պատժամիջոցներ, այլև ավելի լուրջ սցենարներ, ինչպիսիք են գազի գնի բարձրացումը, Ռուսաստանից հայերի զանգվածային դեպորտացիան կամ մեր արտահանման շուկայի՝ Ռուսաստանի կողմից փակվելը։ Իհարկե, ոչ ոք չի կարող բացառել նաև ռազմական սցենարի հնարավորությունը։
Երրորդ՝ ներքին քաղաքական և հոգևոր արժեքների հարցում
ՔՊ-ի իշխանության մնալը նշանակում է հայ առաքելական եկեղեցու վրա հարձակումների նոր ալիք։ ՔՊ-ն իր նախընտրական ծրագրում բացեիբաց գրել է իր մտադրությունների մասին՝ շրջիկ պատարագներ կազմակերպելու, եկեղեցիներում նոր տիրադավների և կարգալույծների ի հայտ բերելու, հոգևորականների նոր կալանավորումների և եկեղեցու պառակտման մասին։ Այս քաղաքականությունը նպատակ ունի ոչ միայն հայկական եկեղեցուն վերահսկողության տակ առնել, այլև սփյուռքի համայնքներին հեռացնել հայրենիքից։
Չորրորդ՝ անհատական ազատությունների և իրավունքների հարցում
ՔՊ-ի մնալը նշանակում է, որ ցանկացած օր ցանկացած մարդու համար կարող է վերջ դառնալ՝ պարզապես ՔՊ-ի առաջնորդի դուրը չգալու պատճառով։ Դա կարող է արտահայտվել աշխատատեղից ազատման տեսքով, ինչպես վերջերս տեղի ունեցավ «վարչապետի հետ զգաստ չխոսող» զինվորականի դեպքում։ ՔՊ-ի իշխանությունը նշանակում է այլախոհների հետապնդումներ, բիզնեսին ուղղված ոտնձգություններ և սահմանափակումներ։
Վերջապես՝ լեզվական և մշակութային արժեքների հարցում
ՔՊ-ի մնալը նշանակում է Նիկոլ Փաշինյանի մնալը վարչապետի պաշտոնում, ինչը իր հերթին նշանակում է մեր հասարակությանը մշտապես ցնցող նորանոր ստատուսներ, որոնք կներառեն հայոց պատմության և մեր հայրենիքի արժեքների նկատմամբ անընդհատ հարձակումներ։
Այսպիսով, եթե ցանկանում եք խաղաղ, կայուն և ապահով կյանք, ապա ՔՊ-ի իշխանության մնալը պետք է համարվի ոչ թե լուծում, այլ ամենամեծ ռիսկը։
