Իրենց ուսուցիչները, մեր բարեկամները, կայացած երկրների դեսպանատները, միջազգային կառույցները, որոնք ունեն ինտերնետ, կապի այլ միջոցներ, ինչո՞ւ չեն տեղեկացվում, որ Հայաստանում ժողովրդավարական կարգեր է մի մարդու, որն անզուսպ սպառնում է վերացնել, չոքացնել, կզզացնել ու սատկացնել իր ընդդիմախոսներին։ Գիտե՞ն, որ իրենց աշակերտը չի հանձնում ժողովրդավարության քննությունը։
Իրենց աշակերտը, որի քարոզարշավի ընթացքում քաղաքական քննադատություն հղող եւ անհարմար հարցեր տվողներին կա՛մ ձերբակալում է, կա՛մ աշխատանքից հեռացնում, կա՛մ զորացրում, կա՛մ տանում հոգեբուժարան, եւ, բառի բուն իմաստով՝ վերացնում։ Ժողովրդավարը զրպարտում է, հայհոյում ու մեղադրում ընդդիմախոսներին չապացուցված մեղքերում, ավելին՝ արհամարհում է անմեղության կանխավարկածն ու ծաղրում դատական վճիռները։ Սա՞ էր, ուրեմն, ժողովրդավարությունը։
Պատկերացնենք, թե այսպես իրեն դրսեւորեր ժամանակին Սերժ Սարգսյանը կամ Ռոբերտ Քոչարյանը։ Եթե նրանք վերցնեին բարձրախոսն ու գոռային, թե կզզացնելու ու սատկացնելու են ընդդիմադիր Նիկոլին, ի՜նչ բարձր ոռնոց կբարձրանար դրանից հետո։ Պետք է պատկերացնել, թե ինչպես իրար կխառնվեին հասարակական սեկտոր կոչված բծախնդիր ու անվերապահ ՀԿ-ականները։ Իսկ ինչպե՞ս կարձագանքեին դեսպանատները, ինչպե՜ս այս բոլոր խմբերի կողմից կպախարակվեին իրենց իշխանության օրոք ուժի սպառնալիքով մրցակիցների հետ խոսող պաշտոնյաները։
Այժմ, երբ ափսոսանքի փոխարեն կամաց-կամաց երազանքով ենք խոսում նախկին ղեկավարների մասին, Նիկոլ Փաշինյանի հիստերիկ սպառնալիքների ներքո ուրիշ բան էր լսվում, հիշվում՝ նախկինների օրոք անցկացված քարոզարշավների հանգիստ ու մրցակցային մթնոլորտը։ Հիշում ու զարմանում ենք, որ մինչեւ մարտի 1-ը, երբ Նիկոլն էլի գոռում էր, քարոզարշավները նման չէին կյանքի ու մահվան պայքարի, չէին առաջացրել քաղաքացիական բախումների վտանգ, չէին վախեցրել ու չէին զզվեցրել։ Ահա թե ինչպիսին են դրանք եղել ժամանակին։
Այդ ժամանակներում եվրոպացի վերահսկողները գտնում էին ամեն թերություն, ամեն կոշիկի մեկ թայ ընտրակաշառք, ամեն թաքնված սպառնալիքի վտանգ, թաղային հեղինակությունների կուտակումներ տարածքում, մի բառ, մի ծպտուն՝ նրանք ամեն ինչ տեսնում, գրանցում եւ արձագանքում էին։ Դժգոհ էին հիմնականում։ Իսկ հիմա, ուրեմն, գոհ են՝ ամբողջովին։
Լավ ժամանակներ էին, փաստորեն, բայց մենք մերժեցինք՝ ավելի լավը երազելով։ Մենք վտանգի տակ դրեցինք մեզ համար թանկ շատ բան՝ «իրական ժողովրդավարական երկիր» համարվելու համար։ Զոհողությունն արվեց ու իրականացավ, իսկ ժողովրդավարությունն այդպես էլ մնաց չիրականացած։ Մենք սա չենք երազել։ Սա չէր մեր երազած ժողովրդավարական Հայաստանը։
Մենք չենք ցանկացել լսել այս դժոխային աղմուկը, սպառնալիքները, այս վայրենի հուսահատությունը՝ իշխանություն պահելու մոլուցքից խենթացած, այն էլ այսօր՝ պատերազմի վերքերի ու կորստի վշտի մեջ։ Մենք սա չենք երազել, ուրեմն՝ ո՞վ է երազել այդքան դաժան։
