Ես չեմ կարող համաձայնել «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցության անդամ Գոհար Մելոյանի հետ։ Նրա դիտարկումը, թե տեղի են ունեցել «իրավասու մարմինների թերացումներ», իրականում եղել է նպատակամղված ջանքեր։ Դրանց նպատակն էլ ԲՀԿ-ին և նրա առաջնորդ Գագիկ Ծառուկյանին Ազգային ժողովից ներս չթողնելն էր։ Այս ցանկալի արդյունքի հասնելու համար ամեն ինչ արվեց, և ԱԺ-ից ԲՀԿ-ի մուտքն արգելելը դրա կարևորագույն մասն էր։
Ինչ վերաբերում է «մոտ 30 ձայնի բացակայության պատճառով 60 հազարը վարի տալուն», ապա դա բռնապետական կառավարման համակարգին բնորոշ երևույթ է։ Ինչևէ, 30 ձայնի պատճառով 60 հազարի վարի տալը, հատկապես այն պարագայում, երբ այդ ձայներն էլ, ամենայն հավանականությամբ, չեղարկվել են ոչ օրինական հիմունքներով, իսկապես վկայում է արհամարհանքի մասին։ Սակայն այս արհամարհանքը վերաբերում է ոչ թե 60 հազարի «տերերին», այլ այն անձին, որին հատկացվել էին այդ ձայները։ Այն վկայում է, որ մենք գործ ունենք պետական մտածողության իսպառ բացակայության հետ։ Այդ անձի առումով, որը, որպես երկրի ղեկավար, պետք է հանդես բերեր նման մտածողություն։
Եվ, վերջապես, տիկին Մելոյանի դատողության այն մասը, թե արվածը դեմ է «իրավական ու ժողովրդավար պետության առանցքային սկզբունքներին», ասելիս ենթադրվում է, որ մինչ այդ գործ ունեինք հենց իրավական ու ժողովրդավար պետության հետ։ Քննչական և ոստիկանական «բեսպրեդելի» առկայության պարագայում նման պետության մասին խոսելը մեծ շռայլություն կլինի։
Իսկ ՀՀ վարչապետի պաշտոնին ինքնասոսնձված անձը հերթական դասը տվեց մեզ՝ բոլորիս։ Իսկ դասը հետևյալն էր․ նա ավելի խելացի չէ իր ընդդիմադիրներից, այլ ավելի անխիղճ է։ Ընդդիմությունը միշտ ինչ-որ կարմիր գիծ էր պատկերացնում, մտածելով, որ այդ անձը չի համարձակվի հատել այն։ Այնինչ վերջինս՝ առանց իրեն նեղություն տալու, անում էր դա և անում էր հաճույքով՝ մեզ ցույց տալով, որ ոչ մի կարմիր գիծ էլ չկա իրականում։ Եվ ինքը միշտ կվարվի այնպես, ինչպես ցանկանում է, որպեսզի պահպանի պաշտոնը՝ թքած ունենալով մնացած ամեն ինչի վրա։
Ես չգիտեմ, թե ինչպես կանդրադառնա հավաքական ընդդիմությունը վերը նշված անձի՝ թքած ունենալու վարքագծին, բայց մի բան հստակ է՝ եթե դա ունենալու է խորհրդարանական պայքարի տեսք, ապա այն լինելու է երկարատև, ինչպես նաև՝ ընդդիմության համար տհաճ երևույթներով հագեցած։ Եթե ընտրվեց փողոցի ուղին, ապա այն հաջողության հասնելու համար չպետք է կրկնի այն, ինչը տեղի է ունեցել 2021-2024 թվականներին։ Իսկ հաջողության հասնելու փոքրաթիվ ուղիներից մեկը, իմ համեստ կարծիքով, փոխաբերաբար ներկայացված է Մաքսիմ Գորկու «Դանկոյի սրտի» հերոսի տեսքով։ Մնում է, որ հանդես գա այնպիսի մի երիտասարդ, որի կրծքում կբաբախի «Դանկոյի սիրտը»։
