Ընտրությունների պաշտոնական արդյունքները հրապարակելուց երկու օր հետո, երբ ՌԴ նախագահի և վարչապետի կողմից շնորհավորանքի նամակներ չստացվեցին, Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը խորհրդարանի ամբիոնից փաստացի պատերազմ հայտարարեց Ռուսաստանին։ Սա ոչ թե անակնկալ է, այլ ողջ ընթացքի տրամաբանական շարունակություն։
Մինչև ընտրություններ, Փաշինյանի քաղաքականությունը կարելի էր բնութագրել որպես «սողացող հակառուսական»։ Նա հրապարակավ պաշտպանում էր Ռուսաստանի հետ բարեկամական հարաբերությունները, սակայն գործնականում իրականացնում էր հակառուսական քաղաքականություն՝ փորձելով դուրս բերել Հայաստանը Ռուսաստանի տնտեսական և քաղաքական ազդեցությունից՝ միաժամանակ մտցնելով այն Թուրքիայի, Ադրբեջանի և Արևմուտքի ազդեցության տակ։ Նա հույս ուներ, որ ընտրություններից հետո կկարողանա գործարք կնքել՝ Ռուսաստանը կհանդուրժի իր պրոարևմտյան քաղաքականությունը, իսկ ինքը՝ պրոռուսական ընդդիմությանը։
Սակայն ընտրություններից հետո պարզ դարձավ, որ Ռուսաստանը մերժում է նման գործարքը։ Այս մերժումը, որը դրսևորվեց նախագահ Պուտինի և վարչապետ Միշուստինի կողմից շնորհավորանքի բացակայությամբ, Փաշինյանի համար վերածվեց կատաղության և հայտարարության։ Նա հայտարարեց, որ այդ դեպքում ինքն էլ կոչնչացնի պրոռուսական ընդդիմությանը։
Այս հայտարարության իմաստը պարզ է․ Փաշինյանը ցանկանում է ապացուցել, որ Հայաստանի քաղաքական համակարգում այլևս Ռուսաստանի հետ բարեկամության կողմնակիցներ չեն մնալու, կամ եթե մնալու են, ապա կլինեն լուսանցքում, բանտերում և կալանավայրերում։
Այս ամենի պատճառը ոչ թե Ռուսաստանի կողմից սպառնալիք է, այլ Փաշինյանի սեփական հաշվարկը։ Նա հասկացել է, որ Ռուսաստանը չի ցանկանում նկատել իր գոյությունը Հայաստանի իշխանության ղեկին, և այդ պատճառով ինքն էլ կոչնչացնի այն ուժերին, որոնք հանդես են գալիս Հայաստանի և Ռուսաստանի բարեկամության և գործընկերության օգտին։
Այս հայտարարությունը ոչ մի կապ չունի բյուջեի կատարողականի հետ։ Այն ուղղակիորեն կապված է ընտրությունների արդյունքների հետ, որտեղ Ռուսաստանը ցույց տվեց, որ Փաշինյանի կառավարությունը համարում է իրեն իրեն։
Այս իրավիճակում Ռուսաստանի անձեռնմեկությունը և անձեռնմեկության ցուցադրումը ավելի է խորացնում ճգնաժամը։ Ռուսաստանը կարծես ասում է․ «Ինչ ուզում ես, արա, ում ուզում ես, կալանավորի, դա քո ներքին գործն է»։ Այս վերաբերմունքը ոչ միայն ցույց է տալիս Ռուսաստանի ազդեցության նվազումը, այլև ստեղծում է նոր, անկանխատեսելի դինամիկա՝ որտեղ Փաշինյանը ազատ ձեռքով է գործում՝ Ռուսաստանի կողմից ոչ մի սահմանափակում չունենալով։
Այս ամենը հանգեցնում է մի պարզ եզրակացության․ Ռուսաստանը ցանկանում է տեսնել Փաշինյանին իշխանության գլխին, և ցանկանում է, որ նա ինքն իր ձեռքով ոչնչացնի իրեն ոչ հարմար համարվող քաղաքական ուժերին։
