Քաղաքացիական պայմանագիր կուսակցությունը (ՔՊ) և նրա առաջնորդ Նիկոլ Փաշինյանը ճանաչում են ընտրություններից դժգոհության մի ապացույց՝ փողոցային պայքարը։ Սակայն այս պայքարի գործիքակազմը, որը երբեմնի իրենք էին ակտիվորեն օգտագործում, այսօր ինքն է վարկաբեկվել իշխանության կողմից։
Իրենց իշխանության գործողության ընթացքում Նիկոլ Փաշինյանը հաճախ հեգնում ու հրահրում էր ընդդիմությանը՝ հարցնելով, թե եթե ընտրությունները կեղծվել են, ինչու չեն դուրս գալ փողոց։ Իսկ առողջապահության նախարարը, իր հերթին, հանրությանը ծաղրում էր՝ հայտարարելով, որ փորձել է գտնել ընդդիմադիրներին փողոցում, բայց չի հաջողվել։
Այսպիսով, իշխանությունը փորձում էր ներկայացնել, թե փողոցային պայքարը՝ որպես դժգոհության արտահայտության միակ կամ հիմնական միջոց, անարդյունավետ է, իսկ ինքն իրենց գործողություններով ապացուցում են, որ փողոցից եկած իշխանությունն ավելի վատն է, քան այն, որը տարեցտարի վերարտադրվում է։ Այս մոտեցումը հանրության մեջ ստեղծել է այնպիսի պասիվություն, որը զարմանալի չէ։
Բայց դժգոհության արտահայտման այլ եղանակներ էլ կան։ Օրինակ, 2017 թվականի խորհրդարանական ընտրություններում ՀՀԿ-ն ստացել էր 740 հազար ձայն՝ ավելի շատ, քան այսօր ՔՊ-ն։ Այնուամենայնիվ, մարդիկ դժգոհություն էին արտահայտում, բայց փողոց դուրս գալու որոշում են կայացրել միայն մեկ տարի անց։
Ավելին, 2017 թվականին ընտրությունների արդյունքներից դժգոհ չէին անգամ Նիկոլ Փաշինյանն ու նրա «Ելք» դաշինքը, որոնք 8 տոկոս ձայն էին ստացել։ Չնայած նրան, որ նրանք մշտապես խոսում են այդ ընտրությունների կեղծված լինելու մասին, նրանք անգամ Սահմանադրական դատարան չեն դիմել։
Իսկ երեկ՝ ընտրություններին մասնակցած 18 ուժից 7-ը դիմել է Սահմանադրական դատարան։ Դա է արդյունքներից դժգոհ լինելու, դրանց կեղծված լինելու գլխավոր և ամենաարդյունավետ ցուցիչը։
Նոր խորհրդարանը դեռ չի ձեւավորվել, բայց ՔՊ-ն արդեն իսկ ընտրում է ԱԺ նախագահ։ Ինչպես նախորդ անգամ, այս անգամ էլ…
