Հունիսի 7-ի ընտրությունները, անկասկած, կմնան մեր երկրի պատմության էջերում որպես մի դարձի կետ։ Թեև շատերն ի սկզբանե կասկածում էին, թե արդյո՞ք հնարավոր է իշխանափոխություն ապահովել ընտրությունների միջոցով, այս ընտրություններն իրենցով ունեն մի բան, որը դրանք դարձնում է իսկապես աննախադեպ։
Իհարկե, Հայաստանում երբեք չի եղել իշխանափոխություն ընտրությունների միջոցով։ Սա ոչ միայն պատմական փաստ է, այլև մարդկանց ընկալման արդյունք։ Ժողովուրդը գիտի, թե ինչ վախերն են մղում Նիկոլ Փաշինյանին և իր թիմին պահպանել իշխանությունը։ Նրանք գիտեն, որ այն մարդիկ, ովքեր պատրաստ են իշխանությունից զրկվելուց հետո կանգնելու իրենց գործողությունների համար, չէին կարող իշխանության գագաթին այդքան երկար մնալ։
Բայց այս ընտրությունների «աննախադեպ» բնույթը ոչ թե իշխանափոխության հաջողության կամ ձախողման մեջ է, այլ այն մեթոդների մեջ, որոնցով իշխանությունը փորձեց պահպանել իր տեղը։ Ընտրական գործընթացը վերածվեց ճնշումների, հալածանքների և ապօրինությունների ռեկորդային ցուցակ։
Նախընտրական ամիսների ընթացքում իշխանությունը կիրառեց այնպիսի ռեսուրսներ, որոնք վերջին 30 տարում մենք չէինք տեսել։ Կալանավորումներ, տեղաշարժից զրկումներ, սպառնալիքներ, բռնություններ, արտաքին ճնշումներ ընտրողների վրա, հոգեբանական գրոհներ… Այս ամենը կատարվեց այն նպատակով, որպեսզի իշխանությունը պահպանի իր իշխանությունը։
Եվ, այս ամենով հանդերձ, նրանք չկարողացան 50 պլյուս 1 ձայն հավաքել։ Ի վերջո, նրանք բացահայտ ապօրինությամբ գողացան մի ողջ կուսակցության մանդատները՝ 3 հազար մարդու ապօրինաբար զրկելով իրենց ընտրական իրավունքից։ Այժմ էլ, երբ ընտրական արդյունքները հայտնի դարձան, իշխանությունը շարունակում է իր քրեական և այլ մեթոդներով փորձել սնանկացնել ընդդիմադիր կուսակցության առաջնորդին։
Այսպիսով, հունիսի 7-ի ընտրությունները դարձան ոչ թե իշխանափոխության կամ դրա կանխարգելման պատմություն, այլ իշխանության կողմից իր իշխանությունը պահպանելու համար կիրառված ռազմավարության և դրա անհաջողության պատմություն։ Այս ընտրություններն ավելի շատ բան են ցույց տալիս մեր երկրի ներկայիս իրադրության և իշխանության բնույթի մասին, քան իշխանափոխության հնարավորության մասին։
