Հայաստանում տեղի ունեցող իրադարձությունների վերլուծությունը հանգեցնում է մի աննորմալ, բայց ցավոք սրտի, ճշմարտության։ Իշխանության կողմից ստեղծված մթնոլորտը, որտեղ իշխանությունը միաժամանակ կարող է լինել բռնապետություն, ոստիկանապետություն եւ խուլիգանապետություն, ոչ թե հակասություն է, այլ այսօրվա հայաստանյան իրականության բացառություն, որը հատուկ է միայն մեր պետությանը՝ ոչ ադեկվատ անձի ղեկավարության պարագայում։
Այս երեք ֆազի համատեղ գոյությունը կարելի է հասկանալ միայն դրանց հիերարխիան բացահայտելով։ Ի՞նչն է իր մեջ ներառում մյուս երկուսը։
Բռնապետությունը
Բռնապետությունը հիմնված է ոստիկանության վրա։ Այն պահանջում է ամուր, կենտրոնացված իշխանություն, որը կարող է ճնշել ցանկացած ընդդիմություն։ Սակայն բռնապետությունը չի կարող թույլ տալ խուլիգանապետության տարրեր։ Բռնապետը պետք է լինի միակ ղեկավարը, իսկ խուլիգանապետությունը ենթադրում է բազմաթիվ, իրար թշնամի «օրենքով գողեր», որոնք կարող են նույնիսկ ձեռք բարձրացնել «թագադրված» անձի վրա։ Իտալական «դուչե»-ի օրինակը, որը Մուսոլինին եւ Ստալինը կիրառում էին հանցագործության դեմ պայքարում, հստակ ցույց է տալիս, որ պետության բռնապետը նման բան թույլ տալ չի կարող։
Ոստիկանապետությունը
Որքան էլ այն ձեւախեղվի, ոստիկանապետությունը չի կարող չեղարկել իր հիմնական գործառույթը՝ պայքար հասարակական կարգի պահպանման համար։ Այս պայքարը ինքնին նշանակում է պայքար ընդդեմ խուլիգանների եւ «օրենքով գողերի»։ Ոստիկանապետության պայմաններում, նույնիսկ եթե կլինեն բազմաթիվ ոստիկաններ, որոնք կգնվեն վերջիններիս կողմից, ոստիկանապետության հիերարխիայի գագաթին գտնվողի համար «օրենքով գողերի» թագադրված անձը չի կարող համարվել հուսալի գործընկեր։
Խուլիգանապետությունը
Այս դեպքում գործ ունենք թագադրված «օրենքով գողի» հետ, ում կծառայեն ոստիկանությունը եւ մնացյալ իրավապահ համակարգը։ Տեղական մակարդակում թույլատրվում է տեղական «օրենքով գողերի» ինստիտուտը, որը փոխարինում է ոստիկանությանը։ Իրավապահ մարմինները, հատկապես ազգային գվարդիան, կատարում են «օրենքով գողերի» հրամանները։ Որովհետեւ այն, ինչի համար ձերբակալվում են ընդդիմադիրները, բացարձակ չի վերաբերում իշխանության ներկայացուցիչներին։
Այսպիսով, եթե բռնապետության, ոստիկանապետության եւ խուլիգանապետության ամբողջությունը պետք է ընկալվի որպես միասնական խուլիգանապետություն, ապա այն պետք է ղեկավարվի «օրենքով գողերի» ինստիտուտի ու դրա ղեկավարի՝ թագադրված անձի կողմից։ Սակայն խնդիրն այն է, որ Հայաստանում, ինչպես եւ այլ հետխորհրդային հանրապետություններում, «օրենքով գողերի» ինստիտուտը սահմանված է որպես օրենքից դուրս երեւույթ։
Այս խնդիրը կարելի է լուծել միայն Սահմանադրության խախտմամբ։ Եթե հնարավոր է փոխել Սահմանադրությունը, ապա ինչո՞ւ չի կարելի «օրենքով գողերի» ղեկավարին ներկայացնել որպես ազգի «փրկիչ» եւ հռչակել անփոփոխ վարչապետ։ Այսպիսով, երեք ֆազը՝ բռնապետությունը, ոստիկանապետությունը եւ խուլիգանապետությունը, միավորվում են միասնական խուլիգանապետության մեջ, որը ղեկավարվում է «օրենքով գողի» կողմից։
