Իմ վերլուծությունը հիմնված է ադրբեջանական կողմի քաղաքականության և հայկական իշխանությունների հնարավոր գործողությունների վրա։
Ադրբեջանը, նույնիսկ խաղաղության պայմանագիր ստորագրելու դեպքում, կշարունակի իր ճնշման քաղաքականությունը Հայաստանի նկատմամբ։ Իրականում, խաղաղության պայմանագրի ստորագրումը կարող է դառնալ նոր ճնշումների և տարածքային հավակնությունների ավելացման պատրվակ։
Հայկական իշխանությունները, ձգտելով ցույց տալ, որ իրենք «խաղաղություն են բերել», կփորձեն կուլիսներում լուծել Ադրբեջանի պահանջները։ Զիջումները կներկայացվեն որպես հայկական կողմի նախաձեռնություն՝ հասարակության մոտ հակազդեցությունից խուսափելու համար։
Այս մոտեցման օրինակներն արդեն իսկ ունենք։ Օրինակ, Ադրբեջանի պահանջով Սահմանադրությունում փոփոխություններ կատարելու ցանկությունը ներկայացվել է իբրև հայկական կողմի ցանկություն, իսկ հայկական տարածքների Ադրբեջանին հանձնելը՝ որպես սահմանազատման անհրաժեշտություն։
Եթե ոմանք կարծում են, թե Նիկոլ Փաշինյանին ընտրելով խաղաղություն են ստանալու, ես պետք է նրանց հիասթափեցնեմ։ Նրանք կստանան միայն զիջումներ, կորուստներ և ապագայում նոր պատերազմների համար նոր առիթներ։
Մերձավոր Արևելքը, որին պատկանում է նաև Հարավային Կովկասը, միշտ կլինի պատերազմների կիզակետում։ Այս տարածաշրջանում պատերազմն ու հակամարտությունները ոչ թե անսովոր երևույթ են, այլ ընդհանուր համակարգի անբեկանելի մաս։ Պետությունները, որոնք հասկանում են այս իրողությունը, կկարողանան գոյատևել։ Իսկ նրանք, ովքեր փոխկապակցվածության միջոցով խաղաղություն հաստատելու իռացիոնալ գաղափարների հետևից են գնում, կզրկվեն հարատևման հնարավորությունից՝ հօգուտ առավել դոմինանտ կողմերի։
