Հարցը պարզ է՝ ինչու՞ չեն դուրս գալիս փողոցներից։ Պատասխանը՝ հասարակությունը դեռ չի հասել այն կետին, որտեղ նման գործողությունները կդառնան ինքնաբերական։ Պարտադիր չէ, որ ձեզ անձամբ «համբալ» անվանեն, որպեսզի ընդվզեք։ Նորմալ մարդիկ ընդվզում են նաեւ այն ժամանակ, երբ ուրիշներին են իրենց ներկայությամբ նման արտահայտություններ ուղղում, հատկապես, երբ այդ ասողը երկրի թիվ 1 պաշտոնյան է։
Բարեկիրթ մարդիկ ոչ միայն իրենք նման լեքսիկոն չեն կիրառում, այլեւ թույլ չեն տալիս, որ իրենց ներկայությամբ մեկ ուրիշը կիրառի։ Նորմալ քաղաքացիները կվրդովվեին, եթե իրենց երկրի նախկին պաշտոնյաների հասցեին վիրավորական արտահայտություններ հնչեին, անկախ նրանից՝ այդ պաշտոնյաներին սիրում են, թե՝ մերժում։ Կիրթ մարդիկ նաեւ թույլ չէին տա, որ իշխանություններին քննադատող մարդկանց բերանը ծեփեին, բանտ ուղարկեին՝ վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնողին քննադատելու համար։
Գրագետ, լավ քաղաքացիներն ամեն կերպ կպայքարեին այն պաշտոնյաների ու այն իշխանության դեմ, որն իր հայրենակիցներին, անկախ նրանից՝ արցախցի են, ռուսաստանցի, սիրիացի, թե ֆրանսիացի, անպատվում է, «փախած» է անվանում։ Նորմալ մարդիկ կմերժեին, կվռնդեին այն պաշտոնյային, ով կհամարձակվեր որեւէ մեկի վրա բղավել՝ «ինչո՞ւ չես զոհվել պատերազմում, ինչո՞ւ ես կենդանի մնացել»։
Նորմալ երկրներում, իհարկե, նման պաշտոնյաներ չէին լինի, որովհետեւ հասարակությունը թույլ չէր տա նման գռեհիկ, չար, հոգեպես անհավասարակշիռ անձանց՝ հասնել այդ կարգավիճակին։ Իսկ եթե հանկարծ նմաններն ինչ-որ կերպ սպրդեին ու հասնեին հանրային միջոցներից սնվող որեւէ պաշտոնի, նման մի դրսեւորումը բավական կլիներ, որ ողջ հասարակությունը դուրս գար փողոց ու սուլոցներով դրանց նմաններին ճանապարհեր տուն։
Հայաստանում դուրս չեն գալիս, որովհետեւ տուն ճանապարհելու օրը հունիսի 7-ն է։
Այս իրավիճակը, որտեղ պաշտոնյաներն իրենց իշխանությունը կիրառում են հասարակության վրա ճնշում գործադրելու համար, ոչ թե անհատական դեպք է, այլ համակարգային խնդիր։ Այն ցույց է տալիս, թե որքան խորը են ծերրել հասարակական ինստիտուտները, որքան թույլ է հասարակության հակումը դեպի ինքնապաշտպանություն եւ որքան մեծ է վստահությունը պետական մարմինների նկատմամբ։
Այսպիսով, մարդիկ դուրս չեն գալիս փողոցներից, քանի որ դեռ չեն հասկացել, որ իրենց անձնական հանգիստը եւ անվտանգությունը կախված են ոչ միայն իրենց անձնական գործողություններից, այլեւ հասարակական հաշտության եւ արդարության պահպանման հարցից։ Երբ այս գիտակցումը կամրապնդվի, եւ մարդիկ կհամոզվեն, որ իրենց ձայնը կարող է փոխել իրավիճակը, փողոցները կդառնան նրանց բնական եւ անհրաժեշտ հարթակը։
—
Հավելյալ տեղեկություն՝
Հոդվածի հեղինակը նշում է, որ 2023թ․ հոկտեմբերի 19-ին ոստիկանությունը խուզարկություններ է իրականացրել Երեւանում՝ կապված Տավուշի մարզպետ Հայկ Ղալումյանի եւ նրա տեղակալ Այգեձորի միջնակ Արթուր Մելիքյանի գործերի հետ։ Այս իրադարձությունը, ինչպես նշվում է, հոգեբանության մեջ հայտնի «խուլիգանության» մեխանիզմի դրսեւորում է, որը բնութագրվում է հասարակական վայրում բացահայտ անպարկեշտ, հայհոյախառն բառապաշարի եւ սպառնալիքների կիրառմամբ։
