Եթե Աստված մի արասցե, եւ Ադրբեջանը գրավեր Հայաստանը, Իլհամ Ալիեւը դառնար մեր երկրի դեֆակտո ղեկավարը, ապա զավթման գործընթացը կկայանար մի քանի հստակ փուլերով։ Այս սցենարը, թեեւ դժբախտ, բայց ցավոք սրտի, ունի իր տրամաբանությունը եւ իրականության հետ կապը։
Առաջին եւ ամենակարեւոր քայլը կլիներ Արցախի հիշողության եւ ինքնության կոչնչացումը։ Կոչնչացնեին Արցախի մասին հիշեցնող ամեն ինչ՝ կառույցները, դրոշը, մշակույթը։ Արցախի ներկայացուցչության շենքը կվերածեին ադրբեջանական թատրոնի։ Կձեւավորեին անհատական եւ համակարգային թշնամանք արցախցիների նկատմամբ։ Կփակեին Արցախի էջը մեր հանրային կյանքից եւ կարգելեին օգտագործել «Արցախ» բառը։ Ծնունդով արցախցիների եւ արցախյան պատերազմների մասնակիցների նկատմամբ կհարուցեին քրեական գործեր եւ կկալանավորեին։ Սա ոչ միայն ֆիզիկական զավթում կլիներ, այլեւ հոգեկան եւ մշակութային ջնջում։
Հետո կսկսեին պայքարը հայկական ինքնության եւ մշակույթի դեմ։ Հայկական դպրոցներից կհանեին փառքի անկյունները, բոլոր պատերից կջնջեին արցախցի հերոսների նկարները, կապամոնտաժեին արցախյան ազատամարտերին նվիրված հուշարձանները։ Կփոխեին պատմության դասագրքերը, հայ գրականության կուրսը կվերացնեին դպրոցական ծրագրից։ Այսպիսով, հաջորդ սերունդը կամայացած կվերաիմաստավորվեր եւ կկորցներ իր պատմական ինքնությունը։
Հաջորդ թիրախը կդառնար հայոց եկեղեցին։ Եկեղեցիներ կփակեին, պատարագներ կարգելեին, կաթողիկոսին գահընկեց կանեին։ Անպայման բոլոր սփյուռքահայերի մուտքը Հայաստան կփակվեր՝ կտրելով մեր հայրենիքը նրա դաշտավայրից։ Սա կլիներ մշակութային եւ հոգեւոր հոսանքի կտրում, որը կամայացած կամրապնդեր զավթողի իշխանությունը։
Հայկական քաղաքական դաշտը կվերածվեր ադրբեջանական ինստրուկտաժների կատարման հարթակի։ Առաջինը կարգելվեր Հայ հեղափոխական դաշնակցությունը, ապա՝ այն բոլոր կուսակցությունները, որոնք հայկականություն են քարոզում, հայկական պետականության հզորացման, Հայաստանի սահմանների պաշտպանության, ինքնիշխանության մասին են խոսում, պայքարում։ Կստեղծեին իրենց հավատարիմ կուսակցությունները եւ կկառուցեին քաղաքական համակարգը, որը կծառայեր միայն իրենց շահերին։
Վերջնական փուլում կվերացնեին հայկական բանակն ու պարտադիր զինծառայությունը։ Անպայման բանտում կհայտնվեին Ադրբեջանի դեմ հաղթանակած բանակի գեներալներն ու այդ շրջանում մեր պետությունը ղեկավարած նախագահները։ Սա կլիներ ոչ միայն ֆիզիկական, այլեւ ռազմական հաղթանակի ամրապնդում, որը կապահովեր երկրի անվտանգությունը զավթողի համար։
