ՀՀ իշխանությունները, որոնք վերջին շաբաթներում գտնվում են ծայրահեղ լարվածության և անվստահության մթնոլորտում, շարունակում են իրենց քաղաքական գործողությունները, որոնք, թերևս, նպատակ ունեն ապահովել վերջին հնարավոր հաղթանակը։
Այս իրավիճակում առաջանում է մի հարց. ի՞նչ էլ կարելի է անել ու ասել իշխանության գլխավորներից՝ Նիկոլ Փաշինյանից, այս վճռական օրերին, երբ նրա որոշումները, թերևս, կառուցված են ընտրվելու անհանգիստ ցանկության և հոգեկան լարվածության ազդեցության տակ։
Այս հարցին պատասխանելու համար կարելի է դիտարկել մի շարք հնարավոր, թեև անհեթեթ և վտանգավոր քայլեր, որոնք, թերևս, կարող էին կիրառվել։
Առաջին քայլը կարող էր լինել համընդհանուր ներման հրամանագիրը։ Կարելի էր բաց թողնել բոլոր մարդասպաններին, բացի քաղաքական գործիչներից, բացի դատարանի դահլիճից բոլոր դատվողներին։ Կարելի էր հայտարարել «իղձերի իրականացման շաբաթ», որի ընթացքում «ժողովուրդը» կարող էր մտնել ցանկացած խանութ և առանց վճարելու վերցնել ցանկացած ապրանք։ Կարելի էր թույլ տալ տուն չունեցողներին գրավել ցանկացած տուն, եթե այդ տանը Նիկոլ Փաշինյանի ընտրողներ չեն ապրում։
Այս ծրագրի ավելի ծայրահեղ տարբերակը կարող էր նախատեսել ՔՊ-ին աջակցողների իրավունքը իրենց ունևոր հարևաններից խլել ոսկե շղթաները և թանկարժեք մեքենաները։
Այսպիսի քայլերի հաջորդականությունը, թեև հնարավոր է տեսականորեն, իրականում անհնարին է։ Դրանք ոչ միայն խախտում են օրենքը, այլև իսպառ խարխլում են իշխանության ադեկվատության և պետականության հանդեպ հասարակության վստահությունը։
Այսպիսով, իշխանության համար ամենաճիշտ և միակ տրամաբանական քայլը դառնում է հրաժարվել նման անհեթեթ և վտանգավոր գաղափարներից, կենտրոնանալ իրավիճակի հանգուցալուծման խաղաղ և օրինական միջոցների վրա, ինչպես նաև հարգել հասարակության կամքը։
