Վերջին շաբաթներին հայկական քաղաքական դաշտում տեղի ունեցող իրադարձությունները հիշեցնում են ոչ թե քաղաքական մարտահրավեր, այլ վիրավորված ուրվականի վերադարձ։ Իշխանական շրջանակների հայտարարությունները, որոնք այժմ արդեն բժշկական եզրույթներով են բնութագրվում՝ «քաղաքական խռխռոց», ստեղծում են այնպիսի տպավորություն, որ իշխանությունը, հրաժեշտի պատրաստվելիս, փորձում է իր հետ տանել ոչ միայն իր քաղաքական նախագծերը, այլև մնացած բոլորին։
Այս երևույթի ամենաօրինակ դրսևորումը վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի վերջին ելույթն էր, որը ժողովրդի կողմից ընկալվեց որպես շտապօգնության կանչի պատասխան։ Քաղաքացիները հարցեր են տալիս, իսկ պատասխանը հասնում է ասես դեֆիբրիլյատորի տակ գտնվող մարդուց։ Այսպիսով, իշխանության կողմից ստեղծված լարվածության և անկանխատեսելիության մթնոլորտը հասել է իր գագաթնակետին։
Իրավիճակում իշխանական կառույցը, փաստորեն, ամբողջացած մեկ անձի մեջ՝ Նիկոլ Փաշինյանի, կատաֆալկայով շրջում է քաղաքով մեկ։ Ժողովուրդը նայում է այս տեսարանին և չի հասկանում՝ իշխանությունը ապրո՞ւմ է, վերջին շնչու՞մ է, մեռե՞լ է, թե՞ պարզապես քաղաքական կոմայի մեջ է։
Այս պարադոքսը հանգեցրել է այնպիսի իրավիճակի, որ երբ Փաշինյանին տեսնում են կատաֆալկայի վրա, ժողովուրդը հանգստանում է՝ «Վերջապես իշխանությունը գտել է իր ամենաճիշտ տրանսպորտը»։ Կատաֆալկայի վրա նստած վարչապետը շրջում է քաղաքով մեկ, նայում աջ ու ձախ, կարծես վերջին հրաժեշտն է տալիս իր քաղաքական նախագծերին, աֆալտին, կարմիր բերետավորներին, հետո կառավարության անդամներին։
Այս ամենը հանգեցրել է այնպիսի մտածելակերպի, որ իշխանության հրաժեշտից առաջ «կատաֆալկայով ման են տալիս»։ Իրավիճակը նման է այնպիսի տխուր արարողության, որտեղ դրսում են հարազատները, իսկ մեջում՝ իշխանությունը։
Այս պարագայում, իշխանական շրջանակների կողմից ծավալվող գործողությունները կարելի է մեկնաբանել որպես նախընտրական քարոզարշավ, պետական այցեր կամ վերջին հրաժեշտի փորձարկում։ Սակայն ամենակարևորը այն է, որ այս պահին իշխանության և աթոռի մենամարտը, ասել է թե՝ կյանքի գոյության մենամարտը, վերածվել է հոգեհանգստի հերթապահ խմբի։
