Հոգեբանական տեսանկյունից հետաքրքիր է դիտարկել այն իրավիճակները, երբ հաղթանակի հայտարարումը, որը պետք է հանգեցնի հանդուրժողականության և մեծահոգիության, փոխարենը հանգեցնում է ագրեսիվության և անհանդուրժողականության աճի։ Այս երևույթը հատկապես նկատելի է իշխանական շրջանակներում։
Օրինակ, ընտրությունների արդյունքները դեռևս պաշտոնապես հրապարակված չէին, երբ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարեց իր «հաղթանակի» մասին։ Դրանից հետո, երբ պարզ դարձավ, որ քաղաքական կուսակցությունները ցույց են տվել իրենց արդյունքները՝ ՔՊ-ն առաջատար դիրք գրավելով 49 տոկոսով, Նիկոլ Փաշինյանը, փաստացի, սկսեց քաղաքական վենդետա, որը նրա խոսքերով, ավելացրեց «չարության» դոզան։
Այս վարքագիծը հարցեր է առաջացնում հոգեբանության տեսանկյունից։ Ինչու՞ է հաղթող մարդը, որը պետք է ցուցաբերի մեծահոգիություն և հանդուրժողականություն, փոխարենը դառնում ավելի ագրեսիվ և անհանդուրժող։
Հոգեբան Միհրդատ Մադաթյանի կարծիքով՝ հաղթող մարդը չի ունենում նման հոգեբանություն։ Նա պետք է վերաբերվի աշխարհին մեծահոգաբար։ Նրա տեսակետով՝ Նիկոլ Փաշինյանի դեպքում խնդիրը այն է, որ նա չի հաղթել, այլ հաղթանակը «ուզուրպացվել է»։ Նա, նրա խոսքով, «մուռ է հանում» նրանցից, ումից պարտվել է։
Հոգեբանը նշում է, որ Նիկոլ Փաշինյանի վարքագիծը բնութագրվում է «ռևանշիստի հեգեբանությամբ»։ Սա նշանակում է, որ նա հաղթանակ չի տարել, այլ տիրապետում է իրական պատկերին, և այդ պատճառով էլ այսքան չարացած է։ Այս վերլուծությունը հակադրվում է ընդունված կարծրատիպին, որ հաղթանակը պետք է հանգեցնի հանգստության և մեծահոգիության։ Մադաթյանի տեսակետը առաջարկում է այլընտրանքային մեկնաբանություն՝ հաղթանակի զգացումը կարող է լինել ոչ թե հանգստության, այլ անբավարարվածության և վրեժխնդրության զգացումների արտահայտություն։
