Հայաստանը գտնվում է այնպիսի իրավիճակում, երբ տասնյակ հազարավոր ֆերմերներ միլիարդավոր դրամների վնասներ են կրում, իսկ իրենց ապրանքը վաճառում են ինքնարժեքից ցածր գնով։ Սա ոչ միայն վերարտադրության իմաստն ու մոտիվացիան կորցնելու հարց է, այլև ֆերմերների ապրելու միջոցների աղբյուրը խեղաթյուրելու գործընթաց։
Այս ֆոնին Եվրոպական Միությունը, որը պետք է լիներ հայկական տնտեսության կայունացման հուսալի գործընկեր, իրականում իրականացնում է ավելի շուտ ոչ թե օգնության, այլև ավեթանազիայի քաղաքականություն։ Ինչպես հայտնի է «խունտան զբաղված է շուկա փակելով», այնպես էլ ԵՄ-ն, խոստանալով նոր շուկաներ, փաստորեն խեղաթյուրում է հայկական ապրանքի արտահանման ճանապարհը։
Այս հայտարարությունները, որոնք հաճախ ուղեկցվում են խորհրդանշական քանակի հայկական ծիրանի հանձնումով, նման են ժամանակավոր ցավազրկմանը, որը նպատակ ունի ծածկելու ավելի խորը, ավելի ցավոտ խնդիրը։
Իրականում, հայկական ապրանքը, օրինակ՝ ծիրանը կամ կեռասը, արտահանվում է ոչ թե Եվրոպա, այլ Ռուսաստան։ Սակայն այն արտահանվում է այլ պետությունների տարբերանշաններով արկղերի մեջ՝ Ռուսաստան արտահանելու համար։ Այս մանիպուլյացիաները, որոնք հիշեցնում են միջնադարյան շուկայական խաբեությունները, բարձրացնում են գինը և նվազեցնում հայկական ապրանքի մրցունակությունը։
Այսպիսով, ԵՄ-ն, փաստորեն, խաբում է հայկական հասարակությունը՝ խոստանալով օգնություն, մինչդեռ իր գործողությունները հանգեցնում են հայկական տնտեսության ավելի խորը խեղաթյուրման։
Այս իրավիճակը նման է այն դեպքին, երբ իշխանությունը, փոխարենը, որպեսզի սպասարկի երկրի շահերը, ստիպված է համակերպվել մի քանի հոգու քմահաճույքների հետ։ Եվրոպայում, որը չի կարողանում ներազդել իր տնտեսական հիմնական գործընկեր Թուրքիայի վրա, խոստումներն ու հայտարարությունները մնում են պարզապես խոստումներ՝ առանց իրական գործողությունների։
Այսպիսով, հայկական հասարակությունը պետք է հասկանա, որ իրականում այն սպանվում է խաբեությամբ, ոչ թե օգնությամբ։
