Հայաստանում քաղաքական հետապնդումների ավանդույթը, որը հաճախ կապվում էր իշխանությունների դեմ հակակառավարական բողոքներին մասնակցած մարդկանց հետապնդումների հետ, այսօր հասել է իրենից անհամեմատ ավելի ցավալի և անհեթեթ մակարդակի։ Իրեն նախկին քաղբանտարկյալ համարող Նիկոլ Փաշինյանը, որը երբեք չի հրաժարվել իր իշխանության գագաթնակետից, այս երևույթը բերել է իրեն հատուկ «կատարելության»։
Այսօր քրեականացվում է ոչ թե միայն քաղաքական գործունեությունը, այլև մարդկանց հետապնդումը՝ պարզապես կարծիք հայտնելու կամ անգամ ամենաչնչին քննադատություն արտահայտելու համար։ Այս իրավիճակը, որը հատկապես 2018 թվականից հետո է ծավալվել, ոչ միայն չի ունենում նախորդ 30 տարիների հետ համեմատելիության որևէ կետ, այլև զուգահեռներ է փնտրում ոչ թե մեր պատմության, այլ ավելի մութ էջերից՝ 37 թվականի կամ այլ երկրների ռեժիմների հետ։
Այս փուլում, ինչպես ասում են, «քողն երեսից իսպառ է ընկել»։ Իրեն հարց ուղղած արցախցուն կալանավորելը, որը պարզապես իր կարծիքը հայտնել էր, այնքան անհեթեթ է, որ անգամ իշխանությանը հավատարիմ քաղաքական շրջանակներն են դրա դեմ ընդվզում։ Բայց դա միայն սառը գագաթնակետն է։ Հարյուրավոր մարդիկ են կալանավորվել տվել իր մրցակիցների շտաբներից՝ ընտրություններին մասնակցելու նրանց հնարավորությունը խոչընդոտելու համար։ Գլխավոր մրցակցին արգելվել է տնից դուրս գալ, մարդկանց հետ շփվել, քանի որ մի տարի առաջ իր անձնական հրահանգով սկսված հետապնդումը հիմնված էր մի նախադասության վրա, որը հայերենի իմացությամբ ոչ մի մարդ չի համարի հանցանք։
Այս ցեղասպանությունն ավելի է խորանում, երբ ընդդիմադիր թեկնածուների հասցեին բացվում են բերաններ, որոնցից լսվում են միայն հայհոյանք, վիրավորանքներ և սպառնալիքներ։ Բայց այս ամենի ֆոնին իշխանությունը հանդես է գալիս քաղաք ու չքմեղացած՝ պնդելով, թե «ժողովուրդը կորոշի»։
Ի՞նչ է նշանակում «ժողովուրդը կորոշի», երբ մարդկանց լսելիքն ու ուղեղը բռնաբարվում են, երբ վարչապետական դիրքը օգտագործվում է մրցակիցներին բանտերը լցնելու, ստեր տարածելու և կեղծ խոստումներ տալու համար։ Ի՞նչ է նշանակում «ժողովուրդը կորոշի», երբ հողը նախապատրաստվում է ադրբեջանամետ թեզեր տարածելու համար, որոնք հետագայում կդառնան թշնամու ձեռքում հաղթաթղթեր։
Ի վերջո, հասարակությունը պետք է հասկանա, որ այս իրավիճակը ոչ միայն քաղաքական խաղ է, այլև մեր ապագայի վրա հարձակում։ Այն ցույց է տալիս, որ իշխանությունը ոչ թե կառուցում է պետություն, այլ կառուցում է բանտ, որտեղ յուրաքանչյուր քաղաքացի պետք է լռի, ոչ թե մտածի։
