Արդեն ութ տարի է, ինչ իշխանության գլուխը բարձրացրած Նիկոլ Փաշինյանը հիշում է իր 2018 թվականի ապրիլյան «թավշյա հեղափոխության» մասին՝ այն ներկայացնելով որպես առանց զոհերի իշխանափոխություն։ Սակայն այս պատմության մեջ կա մանրամասնություն, որը հաճախ անտեսվում է կամ մոռացվում։ Իրականում, հեղափոխության առաջին զոհը եղել է՝ մեքենայի տակ ընկած երեխան։ Այդ ողբերգությունը, թեև կարճատև ցնցում էր առաջացրել հասարակության մեջ, շատ արագ մոռացվեց «հեղափոխական էյֆորիայի» ալիքի մեջ։
Այդ օրվանից ի վեր, իշխանության գլուխը բարձրացրած Նիկոլ Փաշինյանը, որը մարտի 1-ի 10 զոհի հանգամանքը դարձրել է իր քաղաքական կերպարի հիմնասյուներից մեկը, անընդհատ կռիվ է տալիս 5000 թվի դեմ։ Նա կարծես փորձում է համոզել, որ եթե այդ թիվը կրճատվեր, ապա իր իշխանության շուրջ եղած ճնշումը կթուլանա։ Քարոզարշավի ընթացքում, երբ ՔՊ-ի պաստառը պոկելու համար մեկ մարդ էլ զոհ գնաց, դա նույնպես դարձավ իշխանության կողմից ստեղծված «հերոսական» պատմության մաս։
Այս ամենի ֆոնին, իշխանության կողմից ընդդիմադիր ակտիվիստների նկատմամբ հարուցվող քրեական գործերն ու ձերբակալությունները դարձել են նորմալ երևույթ։ Իրավապահ համակարգի կողմից նման գործողությունները, որոնք նախկինում անհնարին էին համարվում, այժմ դարձել են «ժողովրդավարության» նոր, անսպասելի ձևաչափ։
Այս ամենի գագաթնակետը կարելի է համարել նախկինում իր համակիր անձին՝ «գնայիր, զոհվեիր, դու խի ես կենդանի, ռադդ քաշի, համբալի մեկը» ասված արտահայտությունը։ Իրականում, այս արտահայտությունը բռնապետական մտածողության և իշխանության կողմից իրենց հակառակորդներին դիտարկելու եղանակի ամենաճշգրիտ արտացոլումն է։
Այս ամենը ցույց է տալիս, որ «ժողովրդավարության» և «նորմալության» հասնելու միակ ճանապարհը հունիսի 7-ին ընտրողների մեծամասնության կողմից Նիկոլ Փաշինյանին և նրա կուսակցությանը ոչ ասելն է։ Այս քայլը կլինի ոչ միայն իշխանափոխության, այլև իշխանության կողմից ստեղծված աննորմալ իրականության վերջ դնելու հնարավորություն։
