Հայաստանի խորհրդարանական ընտրությունների նախաշեմում ի հայտ եկած իշխանական քարոզարշավի ամենաակնհայտ և, թերևս, ամենաանհանգստացնող խորհրդանիշը «Ուրախ ավտոբուսն» է։ Այս շարժական, գրոտեսկային պատկերը, որը շաբաթվա հաստատուն օրերին շրջում է հանրապետության տարածքով, իրականում դառնում է ոչ թե քարոզչական միջոց, այլ պետության հանրային նվաստացման ակտ։
Այս ավտոբուսի ուղևորները, որոնք ոգեշնչված են հանրության կողմից իրենց անսահման դիմակայումից, իրենց ընտրական առաջարկն արդեն իսկ դիտարկում են որպես վիրավորանքի դրսևորում։ Նրանց կողմից առաջարկվող ընտրությունը՝ իշխանության շարունակությունը, հանրությանը թույլ տալու է, որպեսզի այս ավտոբուսային խրախճանքը շարունակվի, իսկ դրանից հանրությանը նետված սննդային մնացորդները՝ ցուցադրական սուջուխի և լավաշի կտորները, թափվեն պլպլան ասֆալտին։
Այս իրավիճակը, որը նախկինում բնորոշ էր «Հիվանդասենյակ N 6» արտահայտությանը, այժմ փոխարինվել է «Ուրախ ավտոբուս» ախտորոշմամբ։ Բայց այստեղ իշխող ռաբիսի բնակիչները, ի տարբերություն չեխովյան գրական կերպարների, իրենց որոշումները կայացնում են ոչ թե գրական ստեղծագործության սահմաններում, այլ պետության և հանրության կյանքի իրական դաշտում։
Այսպիսով, ընտրություններից առաջ ևս մեկ ու վերջին անգամ, ավտոբուսի ուղևորները թքում են քաղաքացիների ուղղությամբ՝ ցույց տալով իրենց անպատիժ և անսահմանափակ իշխանությունը։ Այս գործողությունը, որը հաճախ ուղեկցվում է «բլատնոյ» երաժշտությամբ, դարձել է իշխանական քարոզարշավի անբաժանելի մասը։
Այս իրողությունների պահպանման դեպքում հունիսի 7-ի ընտրությունները վերածվելու են «Հարսանիք հոգեբուժարանում» ներկայացման, որտեղ «Ուրախ ավտոբուսը» դառնում է Հայաստանի կառնավալային հուղարկավորության խորհրդանիշը։
