Հայաստանի քաղաքական դաշտում տեղի ունեցած վերջին իրադարձությունները հստակ ցույց են տալիս, որ պատմությունը ոչ միայն կրկնվում է, այլև ավելի անխնա և բացահայտ ձևով։ Իշխանության կողմից Գագիկ Ծառուկյանի նկատմամբ ձեռնարկված հարձակումը, որը սկսվեց նրա բիզնես կայսրության կալանավորումով, իրականում ոչ թե նոր երևույթ է, այլ ծանր քաղաքական վրեժխնդրության և հակապետական գործողությունների շարունակություն։
Այս հարձակումը հիշեցնում է 2015 թվականի իրադարձությունները, երբ Գագիկ Ծառուկյանը հակադրվեց Սերժ Սարգսյանի սահմանադրական փոփոխությունների նախագծին։ Այդ ժամանակ իշխանությունը, թեև ավելի «հումանիստական» մոտեցում էր ցուցաբերում, իր զոհին առաջարկում էր ընտրություն․ կամ դիմադրել և գնալ բանտ, կամ դուրս գալ քաղաքականությունից։ Իսկ Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության ներքո այսպիսի ընտրություն չի առաջարկվում։ Քաղաքական հետապնդումները իրականացվում են բացահայտորեն՝ օգտագործելով իրավապահ համակարգը որպես բութ գործիք, անտեսելով Սահմանադրությունը և օրենքները։
Այսպիսով, իշխանությունը ոչ միայն փլուզում է Գագիկ Ծառուկյանի բիզնես կայսրությունը, այլև զրկում է պետական բյուջեն միլիարդավոր հարկերի մուտքերից։ Պատկերացրեք, որ մարդ, ով ամեն օր քարոզում է հարկերը վճարելու և անգամ 100 դրամանոց ապրանքի համար ՀԴՄ կտրոն պահանջելու կարևորությունը, միաժամանակ հրահանգում է ոչնչացնել ամենախոշոր հարկատուներից մեկին։ Միայն «Արարատցեմենտ» ընկերությունը մեկ տարվա ընթացքում պետությանը վճարել է 6 մլրդ 261 մլն դրամի հարկ ու տուրք, իսկ «Շանգրի Լա» խաղատունն ունի ավելի քան 500 աշխատակից և տարեկան պետական բյուջե է վճարում շուրջ 6 միլիարդ դրամի հարկ։ Այս թվերը, որոնք գումարած «Երևանի կոնյակի գործարանի» 5 մլրդ 323 մլն դրամի հարկը, կազմում են մոտ 17 միլիարդ դրամ, ցույց են տալիս, թե ինչ են «նստում» մեր պետության վրա իշխանության քմահաճույքները և վրեժխնդրությունը։
Այս գործողությունների հետևանքով աշխատանքից զրկվում է մոտ 8 հազար մարդ, ինչը դարձնում է այս իրավիճակը ոչ միայն քաղաքական, այլև սոցիալ-տնտեսական աղետ։ Իրավիճակը նման է այն բանին, որ երկրի առաջին դեմքը իրականացնում է անթաքույց հակապետական գործունեություն, ինչը, թերևս, մարդկության պատմության մեջ նախադեպ չունեցող է։
Այս ամենի ֆոնին Գագիկ Ծառուկյանի հայտարարությունը՝ «Եթե ապացուցվի շպիոն եմ, թող ինձ գնդակահարեն, եթե՝ ոչ՝ ասողը թող գա, իմ որձ առյուծների վանդակը մտնի», դառնում է ոչ միայն անձնական արժանապատվության պաշտպանության, այլև իշխանության կողմից ստեղծված անարդարության և անհիմն մեղադրանքների դեմ ուղղված մարտահրավեր։ Ինչպես երևում է, իշխանությունը ոչ միայն մարդուն անվանում է պետական դավաճան և լրտես՝ զրո ապացույց ունենալով, այլև, ցուցաբերելով աննախադեպ կատաղություն, առգրավում է նույնիսկ նրա կենդանատների։
Այս իրադարձությունները հստակ ցույց են տալիս, որ հայաստանյան քաղաքական դաշտում ոչ միայն իշխանության կայունությունը, այլև իրավական պետության հիմունքները ենթարկվում են լուրջ սպառնալիքի։
