Հայաստան-Ռուսաստան հարաբերությունների վերջին շաբաթների ընթացքում տեղի ունեցած իրադարձությունները ցույց են տալիս, որ երկու երկրների միջև գոյություն ունեցող վստահության և փոխվերաբերմունքի հիմքերը խորապես են խախտվել։ Ռուսաստանի Անվտանգության խորհրդի նիստի ժամանակ հնչած մեղադրանքները, որոնք ուղղված էին Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի գործողություններին, ցույց են տալիս, որ ռուսական կողմը այլևս չի հանդուրժում Հայաստանի կողմից իր ազդեցությանը դիմակայելու փորձերը։
Իրականում, այս իրավիճակը ոչ թե նոր է, այլ ավելի քան մեկ տարի շարունակվող լարվածության գագաթնակետն է։ Ռուսաստանը, որը երկար տարիներ Հայաստանի անվտանգության և տնտեսական կայունության հիմնական երաշխավորն էր, այժմ բացահայտորեն հայտնվում է իր շահերը պաշտպանելու ռեժիմի մեջ։
Այս համատեքստում ամենահետևանքային ռիսկը հայ-ռուսական տնտեսական համագործակցության խզումն է։ Ռուսաստանը տարեկան միլիարդավոր դոլարներ է ներդնում Հայաստանի տնտեսության մեջ, և այս ֆինանսական օգնության դադարեցումը կունենա ոչ միայն անմիջական, այլև երկարաժամկետ ազդեցություն՝ սպառնալով տնտեսական ճգնաժամի։ Ռուսաստանի կողմից հնարավոր դատական գործընթաց սկսելը ԵԱՏՄ-ից Հայաստանի անդամակցության կասեցման հարցով ևս ցույց է տալիս, որ ռուսական կողմը պատրաստ է օգտագործել իր բոլոր առկա լծակները։
Հայաստանի իշխանությունների կողմից հայտարարվող «ջերմ հարաբերությունները» Պուտինի հետ և ԵԱՏՄ-ից դուրս գալու մտադրության բացակայությունը, կարծես թե, փորձ են լարախաղի միջոցով իրավիճակը հարթելու։ Սակայն այս մոտեցումը, որը հաճախ անցյալում հաջողություն է գտել, այժմ ցույց է տալիս իր անարդյունավետությունը։ Ռուսաստանի կողմը այլևս չի ընդունում այնպիսի վարքագիծ, որը համարում է իր ազդեցությանը սպառնալիք։
Այս ամենի ֆոնին հասկանալի է դառնում, թե ինչու է Ռուսաստանի Անվտանգության խորհրդի նիստի ժամանակ հնչել այնպիսի կտրուկ արտահայտություն, որը նախկինում անհնարին էր պատկերացնել։ Ռուսաստանը պարզապես հայտարարում է իր սահմանները, և Հայաստանը պետք է ընդունի այս նոր իրականությունը։ Իրավիճակը ցույց է տալիս, որ հայկական կողմը, անկախ իշխանական շրջանակների հայտարարություններից, իրականում չունի որևէ ազդեցություն այս գործընթացների վրա։
