Հայաստանի քաղաքական իրադարձությունները հասել են այն փուլի, երբ հեքիաթագիրները կարելի է համարել ոչ թե անցյալի պատմիչներ, այլ ներկայի քաղաքական վերլուծաբաններ։ Այս համեմատությունը հատկապես հստակ է դառնում, երբ նայում ենք մեր ժամանակակից իրադարձություններին՝ «Տերն ու ծառան» հեքիաթի մոտիվներով։
Այս հեքիաթում ծառան, որը պետք է կուկու կանչի, խորհրդանշում է ժողովրդին։ Իսկ ծառը բարձրացնող, կուկուն կանչելու հրահանգ տվող տերը՝ Նիկոլ Փաշինյանը։ Պատկերն այնքան հստակ է, որ թվում է՝ հեքիաթագիրը կանխատեսել էր այս իրադարձությունները։
Հեքիաթի մեջ տերը ծառան հրահանգում է բարձրանալ ծառը և կուկու կանչել։ Նմանատիպ պատկերներ հաճախակի են հանդիպում մեր քաղաքական դաշտում։ Ժողովուրդը, որը հաճախ դառնում է այս «կուկու» կանչի թիրախը, արդեն այնքան բազմաթիվ «կուկուներից» անցել է, որ դարձել է իրական օրնիթոլոգ։ Նա ոչ միայն լսում է կանչը, այլև հասկանում է՝ դա բնական կկու է, թե վարչական ռեսուրսով նշանակված։
Ժողովուրդը հասկանում է, որ այս կուկուն սովորական չէ։ Այն կամ հանձնարարությամբ է կանչվում, կամ հաստիքով։ Եվ այս պահին հեքիաթի հերոսը հրացանը քաշում է դեպի ծառը։
Բայց մեր իրականությունն ունի իր տարբերությունը։ Հեքիաթի վերջում տերը, ծառան սպանելուց հետո, գոնե խղճահարվում է, ասում է «Վա՜յ, չզարկես, Աստծու սիրուն…»։ Մեր իրականությունում, սակայն, ավելի հավանական է, որ ծառի տակից Փաշինյանը վեր նայի և ասի․ «Կանչի՛, կանչի՛, ավելի բարձր կանչի՛, ռեյտինգս ընկնում է»։
Այսպիսով, խնդիրը ոչ թե կուկուն է, այլ այն ծառին բարձրացնողին։ Սա՛ է, որ ծառան պետք է հասկանա։ Քանի դեռ ծառը բարձրացնողը կանգնած է իր տեղում, կուկուները կշարունակեն կանչել, իսկ ծառան՝ կանչվել։
