Արցախի հարցի վերաբերյալ Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարությունները հաճախ բաց են թողնում հարցեր, որոնք նույնիսկ նրա մոտ ի հայտ են բերում տրամաբանական հակասություններ։ Նա հաճախ հարցեր ուղղում է հանրությանը՝ փորձելով պատասխաններ փնտրել այնտեղ, որտեղ պետք է դրանք փնտրի ինքն իրեն։
Օրինակ, ասուլիսի ժամանակ նա հայտարարեց․ «Ես հայ ժողովրդին չեմ հարցրել, թե ինչու չեք զոհվել, այլ՝ Ղարաբաղի քաղաքական փսևդոէլիտային է հարցս ուղղված»։ Սակայն այս հարցը, իրենց տրամաբանությամբ, նույնպես կարելի է ուղղել նրան։ Եթե նա այսօր մեղադրում է ուրիշներին «զինվորին մենակ թողնելու» մեջ, ապա առաջին հերթին պետք է պատասխանի՝ իսկ ինքը ինչու՞ է զինվորին մենակ թողել։
Եթե նա պնդում է, որ պատասխանատուն է «պսևդոէլիտան», ապա նրա տրամաբանությամբ, որպես գերագույն հրամանատար՝ երաշխավորված անվտանգության, նա այդ «պսևդոէլիտայի» մասն է կազմում։ Ինչո՞ւ է նա, որպես ղեկավար, չկար առաջնագծում, երբ հազարավոր զինվորներ կյանքի համար պայքարում էին։ Ինչո՞ւ չէր կռվում իր զինվորների կողքին։ Ինչո՞ւ, որպես գերագույն հրամանատար, չէր ցուցաբերել նմանատիպ զոհաբերություն, որը պահանջվում էր նրանցից։
Այս հարցերը ոչ թե հանրությանը, այլ հենց Նիկոլ Փաշինյանին են ուղղված։ Եթե նա ցանկանում է բացատրել, թե ինչու է զինվորը մնացել մենակ, ինչու է ինքը չի զոհվել, ապա նրա պարտականությունն է առաջին հերթին այդ հարցերին պատասխանել։ Քանի որ նրա տեսակետով Արցախի կորստի համար պատասխանատու է «պսևդոէլիտան», իսկ գերագույն հրամանատարը, որը պետք է երաշխավորեր անվտանգությունը, այդ «պսևդոէլիտայի» մեջ չի մտնում։
Այսպիսով, Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարությունները հաճախ դառնում են ինքն իրեն դիմակայող հարցերի շղթա, որը բացահայտում է տրամաբանական անհամաձայնություն և խուսափում իրենից պահանջվող վերլուծությունից։
