Իմ մտքով, հունիսի 7-ի ընտրություններում հաղթելու հնարավորությունը ոչ թե պայքարի, այլ հաշվարկի եւ հույսի հարց է։ Ես, որպես Երեւանցի տաքսու վարորդ, այս հարցին մոտենում եմ այնպես, ինչպես մարդիկ, ովքեր ամեն օր լսում են քաղաքացիների մտահոգությունները եւ կարծիքները։
Իշխանության կողմից մանիպուլյացիաներով եւ պոպուլիզմով սեւ գոտի ստեղծելու փորձերը հաղթելու համար պետք է հակառակ ուղղությամբ գործել։ Նրանք վերջին տարիներին սուտ խոսելու եւ մարդկանց մոլորեցնելու գործում այնքան մեծ վարպետություն են ձեռք բերել, որ նրանց գերազանցելը գրեթե անհնար է։ Սակայն այս քարոզարշավի ընթացքում ՔՊ-ն իրենց ագրեսիվ գոռգոռոցով, սպառնալիքներով եւ ստերով հոգնեցրել են ընտրողներին։
Ուրեմն, հույսը ծագում է այն պահից, երբ մարդիկ սկսում են լսել ընդդիմության ելույթները։ «Մյուսներին լսելն արդեն մեծ ձեռքբերում է, քանի որ, երբ այլ ելույթներ ես լսում, հանկարծ հասկանում ես, որ ՔՊ-ի ագրեսիվ գոռգոռոցը, սպառնալիքները, լուտանքները, ստերն էլ տանելի չեն։ Հասկանում ես, որ այս մարդիկ՝ ընդդիմադիրները, կարող են դրանցից մի քանի անգամ ավելի լավ երկիր ղեկավարել, ավելի արժանապատիվ եւ 100 անգամ ավելի անկեղծ են»։
Իմ հաշվարկի համաձայն՝ իշխանության կողմից հնչող սպառնալիքները եւ վիրավորանքները իրենց վիճակը ավելի են ծանրացնում։ Մարդիկ չեն սիրում, երբ իրենց տված ուժը ինչ-որ մեկը ինքն իրեն է վերագրում։ Ուրեմն, ընդդիմության պարտքն է այս 20 օրերին այդ հույսը փայփայել, աճեցնել։
Ընդդիմության ռազմավարությունը պետք է հիմնված լինի այն վրա, որ իշխանության ներկայացուցիչներին հակառակվելու համար բավականաչափ հզոր ուժ գոյություն ունի։ Իրենք կորցրած ընտրողները, որոնք հոգնել են Նիկոլ Փաշինյանի եւ իր թիմի պահվածքից, իրենց ռեալ ընտրողներն են կորցնում։ Իսկ չկողմնորոշվածները, լսելով ընդդիմության ելույթները, կկողմնորոշվեն եւ կընտրեն։
Այսպիսով, հաղթելու միակ ճանապարհը հունիսի 7-ին ընտրությունների գնալն է եւ ընտրելը բացառապես խոշոր ընդդիմադիր ուժերից մեկին։ «Ամոթ է, որ երեքով միասին մի Նիկոլ են հաղթելու, բայց չհաղթելն ավելի ամոթ է լինելու»։
