Եկեք միասին մոդելավորենք Հայաստանի բարեխիղճ քաղաքացու մտքերը և պահվածքը մոտալուցիկ ընտրությունների նախընտրական շրջանում։ Առաջին հարցը, որ յուրաքանչյուր մարդ պետք է իրեն տա, այս պահին, հետևյալն է․ Ո՞վ է այս պետության ղեկավարը պետք է լինի․ իշխանությունը, թե՞ ընդդիմությունը։
Այս հարցի պատասխանը վաղուց իսկ պարզ է ադեկվատ մտածող և իր երկրին սիրող յուրաքանչյուրի համար։ Ով այսօր դեռ չի կողմնորոշվել, կարող է արդեն հասկանալ իր ընտրությունը՝ դիտելով այսօրվա իրադարձությունները։ 8 տարի պետություն ղեկավարած մարդը, որը ողջ ընդդիմությանը «իքիբիր» է անվանում, իսկ իր տակ մտած օլիգարխին մի քանի հարյուր միլիոնի հարկային արտոնություն տալիս է, իր տակ չմտածի՝ ունեցվածքը խլում է, երեխային «լակոտ» անվանում է և սպառնում բանտ գցել, ցուց է տալիս իր իսկական դեմքը։
Եթե քաղաքացին կողմնորոշված է, որ այս պատուհասների իշխանությանը ձայն չի տալու, առաջանում է երկրորդ, ոչ պակաս կարևոր հարցը․ Ու՞մ տալ իմ թանկագին ձայնը։ Չնայած որոշ ուժերի ջնջելու ցանկություն ունեմ, պարտավոր եմ նշել, որ 18 կուսակցություններից 14-ը ռեալ խորհրդարան անցնելու շանս չունեն։ Եթե ձեր ընտրությունը կախված չէ նրանց հետ կապված որևէ պարտավորությունից, կառաջարկեմ այդ 14-ին միանգամից հանել ձեր ցանկից և կենտրոնանալ նկարում պատկերված 4 ուժերից որևէ մեկի օգտին։
Հավատացեք, որ ես այս 4 ուժերից որևէ մեկի նկատմամբ անձնական էմոցիա կամ շահագրգռություն չունեմ, բացի իշխանափոխության ցանկությունից։ Եվ ես համոզված եմ, որ իշխանափոխությունը հնարավոր է, եթե այս 4 ուժերից, կամ գոնե նրանցից 3-ը, հաջողվի անցնել խորհրդարան։
Գիտեմ, որ յուրաքանչյուրի հասցեին բազմաթիվ առարկություններ կան։ Բյուրեղյա պարզ թերություններ ու սխալներ կարող եք նշել, ցուցակներում կան մարդիկ, որոնց չէիք ուզենա տեսնել իշխանության մեջ։ Բայց յուրաքանչյուր կետ թվարկելիս զուգահեռաբար հիշեք ՔՊ խառնամբոխի անդամներին, նրանց խոսույթն ու քայլերը, նրանց սխալներն ու թերությունները, նրանց գործած ու գործելիք ավերմունքը։ Դա մի «անհասանելի» բարձունք է, որին այս մարդիկ երբևէ չեն կարողանա մոտենալ։
Առաջնորդվեք այս ուժերի ղեկավարների դրական որակներով, այլ ոչ թե բացասական։
Եթե գնահատում եք պետական կառավարման փորձը, կազմակերպական ունակությունները, խիստ ու պահանջկոտ ղեկավար եք պատկերացնում իշխանության ղեկին՝ ընտրեք Ռոբերտ Քոչարյանի ուժին։
Եթե զրոյից ինքն իրեն սարքած, իր բիզնեսը կայացրած, իր հայրենակիցներին աջակցած, իր երկրի համար բազում ծրագրեր իրականացրած, աչքը կուշտ, հայկական ավանդույթները հարգող ղեկավար եք ուզում՝ ընտրեք Սամվել Կարապետյանին։
Եթե հրի ու ջրի միջով անցած, հողին կպած, հայ մարդու դարդ ու ցավը գիտակցող, համերաշխություն քարոզող մարդ եք ուզում, որն անձամբ չի էլ հավակնում վարչապետի պաշտոնին և կարող է կառավարություն բերել ոլորտային լավագույն մասնագետներին՝ ընտրեք Գագիկ Ծառուկյանի ուժին։
Եթե աշխատասեր, իր հայրենիքին նվիրված, մարդու իրավունքներն ու օրենքները հարգող երիտասարդ մարդ եք ուզում տեսնել իշխանության ղեկին՝ ընտրեք Արման Թաթոյանի ուժին։
Եվ հիշեք, որ իշխանափոխության դեպքում չի լինելու որևէ ուժի միանձնյա կառավարում, այլ կոալիցիա և կոլեկտիվ կառավարում, որը նաև փոխզսպման մեխանիզմ է։ Մի հավատացեք նրանց պրոռուսականության մասին լեգենդներին․ դա սև փիառի համար է դաշտ նետվել։ Ի վերջո, հիշեք, որ բոլոր մարդիկ թերություններ ունեն, բայց այս մարդիկ մի կարևոր առավելություն ունեն այսօրվա իշխանությունների համեմատ․ նրանք հայ են՝ բառիս ամենալայն ու ամենալավ իմաստով և ոչ մի պարտավորություն չունեն մեր թշնամիների առաջ։
