Երեկ Արաբկիր վարչական շրջանում տեղի ունեցած մի քանի դրվագի ականատես եղանք, որոնք, թերևս, ինձ մի փոքր «վախեցրին»։ Ինչպես որ լավաշ կամ խորոված տեսնես, ախորժակն իրենից առաջ է ընկնում, կարելի է հասկանալ։ Մարդը լավ ախորժակ ունի։ Չէ՜, Ալենի նման․ կլուբնիկը յոթ տեղից է կծում, իսկ Փաշինյանը միանգամից համփ է անում։ Կարևոր չէ մեծությունը՝ ձմերուկի չափ է, թե խնձորի, կարևորը միանգամից հարձակվելն ու ոչնչացնելն է։
Քաղաքականության մեջ էլ կլուբնիկ ուտելու դիվանագիտությամբ է առաջնորդվում՝ հարձակվում է հակառակորդի, մրցակցի, շարքային քաղաքացու վրա՝ ուտում, կուլ տալիս ու եթե տակից մի փշուր էլ է մնում, աչքը դեռ հետևից է անհագորեն նայում։ Երեկվա տեսարաններում, երբ Փաշինյանը դիմացինի հարցին պատասխանելու փոխարեն՝ հարձակվում է ուղիղ մարդու վրա, կարևոր չէ՝ այդ մարդը երկիր է կորցրել, տնազուրկ է դարձել, անչափահաս է, կին է, կարևորը «ախորժակով» հարձակվելն է։ Ես, օրինակ, շատ անգամ եմ տեսել, թե նա ինչպես է ՀՀ քարտեզի նման ծվատում լավաշը՝ ուտելուց առաջ։ Մտածել եմ՝ մարդ է, ախորժակ ունի, ուտում է։ Չնայած երբեմն հակադարձել են՝ ախորժակ ունի, լավ, բայց ամոթ էլ պիտի ունենա, հո միայն ստամոքսո՞վ չէ մարդը ապրում։
Բայց երբ արդեն մարդկանց էլ ես գաստրոնոմիական մոտեցմամբ նայում՝ «բոլորիդ կուտեմ, ով ինձ հակառակվի», մի քիչ զգուշանալ է պետք։ Նկարները նայեցի, տեսանյութերը՝ նույնպես, ու հիմա էլ ոչ ինքը կարող է արդարանալ, ոչ էլ որևէ մեկը կարող է իրեն արդարացնել։
Փաշինյանին հուշման կարգով ասեմ՝ նկարներիդ նայիր․ մարդկանց հետ խոսելդ ինչքա՞ն է տարբերվում ուտելու պրոցեսից։ Նրանց էլ ես նայում սննդի տեսանկյունից՝ ով հարց տվեց, ով դժգոհեց, ով հակադարձեց՝ «սեղանին դրեք, կուտեմ»։ «Ով հարց տվեց՝ ճաշացանկ մտավ», քաղաքացուն մոտեցավ խորտիկի պես։
Այս պահին ՆԳՆ քրեական ոստիկանության ծառայողներն ու քննիչները մի քանի խուզարկություններ են անում։ Տեղեկություններով, ուրբաթ օրը Վանաձորում իրավապահները խուզարկություն ու ձերբակալություններ են արել։ Տաշիրում նախօրեին Սուրեն Պապիկյանի արարքը «ստուկաչություն» են որակում։
