Այնպիսի տպավորություն է ստեղծվում, որ Հայաստանի վարչապետի թեկնածուին ընտրում են ոչ թե Հայաստանի ժողովուրդը, այլ Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը, Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը, Եվրոպական Միությունը և ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփը։ Թեև Թրամփը հայտնի է իր անկանխատեսելի քաղաքական որոշումներով, նա նույնիսկ այս անգամ էլ «պարախոդով» է հայտնվել՝ հայտարարելով, որ Նիկոլ Փաշինյանը նրա ընկերն է և Ամերիկայի երազանքը։
Որ անկեղծ լինենք, էլ երբ կարող էր նման Նիկոլ ընկնել նրանց ձեռքը։ Նրանք հազիվ գտել են։ Նիկոլն է, Աստված տվել է, վեր-վեր է թռնում։ Կյանքո՞ւմ էր եվրոպախառն, ալիևախառն Թրամփ վայելել։ Գառան խաշլաման ի՜նչ է դրա կողքին։
Այդ ֆոնի վրա հիշում եմ 2013 թվականին Ազգային ժողովում Նիկոլ Փաշինյանի պատմած անեկդոտը։ Այն ժամանակ նա Հայաստանի Ազգային կոնգրեսի խմբակցության պատգամավոր էր։ Անեկդոտը ներկայացնում եմ ամբողջությամբ․ «Բարաք Օբաման զանգում է Սերժ Սարգսյանին, ասում է՝ գիտես ինչ, օգնի՛ր նախագահական ընտրություններում հաղթեմ։ Սարգսյանն ասում է՝ հարց չկա, ու ուղարկում է Մուկուչյանին։ Ընտրություններից հետո Օբաման զանգում է, ասում է՝ քո արածը քեզ դուր եկա՞վ։ Ասում է՝ ինչի՞։ Պատասխանում է՝ թե ԱՄՆ նախագահական ընտրություններում դու ես հաղթել» (նկատի ունի Սերժ Սարգսյանը)։
Հիմա նույն պատմությունն է՝ երկրի հակառակ կողմից․ «Նիկոլ Փաշինյանը զանգում է Թրամփին, ասում է՝ գիտես ինչ, օգնի՛ր ընտրություններում հաղթեմ։ Թրամփն ասում է՝ հարց չկա, ու ուղարկում է Մարկո Ռուբիոյին։ Ընտրություններից հետո Նիկոլը զանգում է Թրամփին, ասում է՝ քո արածը քեզ դուր եկա՞վ։ Ասում է՝ ինչի՞։ Պատասխանում է՝ թե ՀՀ ընտրություններում դու ես հաղթել» (նկատի ունի Թրամփը)։
Ստացվում է, որ Նիկոլին ընտրելը արդեն ոչ թե ներքաղաքական գործընթաց է, այլ աշխարհաքաղաքական «Եվրատեսիլ»։ Անկարան տալիս է իր միավորները, Բաքուն՝ իր, Բրյուսելը՝ իր, իսկ Վաշինգտոնն էլ վերջին պահին «12 points»-ով մտնում է խաղի մեջ։
Բայց այստեղ ամենազավեշտալին այն է, որ Նիկոլի 2013-ի անեկդոտն այսօր վերադարձել է բումերանգի պես՝ միայն դերերն են փոխվել։ Այն ժամանակ նա ծիծաղում էր այն մտքի վրա, որ ուրիշ երկրի ընտրություններում հանկարծ Սերժ Սարգսյանն է «հաղթում»։ Հիմա արդեն այնպիսի տպավորություն է, որ Հայաստանի ընտրություններում ամենաշատը հաղթելու ցանկություն ունեն ոչ թե հայ ընտրողները, այլ արտաքին խաղացողները։
Եվ սա արդեն հումոր չէ, այլ գլխավոր քաղաքական հարցը․ եթե քո հաղթանակով այդքան ոգևորված են Թրամփը, Ալիևը, Էրդողանը ու Եվրոպան, վերջում ՀՀ վարչապետ ընտրո՞ւմ է Հայաստանի ժողովուրդը, թե միջազգային ժյուրին։
