Հունիսի 7-ի խորհրդարանական ընտրությունները Հայաստանում տեղի ունեցան լայնածավալ, համակարգային և փաստաթղթերով հաստատված կեղծիքների պայմաններում։ Այս ընտրությունների արդյունքը պարզապես ժողովրդի ներկայացուցիչներին ընտրելու հարց չէր, այլ վճռորդական պայքար՝ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի գոյատևման համար։
Ինքն իր գոյատևման համար կյանք-մահի պայքարի մեջ հայտնվելով, Փաշինյանը օգտագործեց իր տրամադրության տակ եղած բոլոր օրինական և անօրինական միջոցները՝ վերընտրվելու և բանտարկությունից խուսափելու համար։
Ընտրակեղծիքները սկսվեցին դեռևս քվեարկության օրվանից շատ առաջ։ Ընտրություններին նախորդող ամիսներին կիրառվեցին դրակոնյան միջոցառումներ։ Փաշինյանը հրամայեց ձերբակալել ընդդիմության հարյուրավոր կողմնակիցներին՝ նրանց մեղադրելով ընտրակաշառք բաժանելու մեջ։ Չնայած այս ձերբակալություններին, ոչ մեկը մինչ այժմ չի դատվել կամ մեղավոր չի ճանաչվել։ Բացի այդ, առանց որևէ իրավական հիմքի, նա հրամայեց ձերբակալել ընդդիմության մի քանի պատգամավորության թեկնածուների՝ նպատակ ունենալով տապալել նրանց նախընտրական քարոզարշավը և վախեցնել նրանց կողմնակիցներին։ Փաշինյանը խախտեց օրենսդրությունը՝ ձերբակալելով թեկնածուներին առանց Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի համաձայնության։ Նա նաև արգելեց ընդդիմադիր առաջնորդներ Գագիկ Ծառուկյանին, Ռոբերտ Քոչարյանին և Նարեկ Կարապետյանին կարճատև ուղևորություններով լքել երկիրը՝ կրկին առանց պահանջվող համաձայնության։
Այս քայլերի շարքում առանձնահատուկ է հայտնի գործարար և բարերար Սամվել Կարապետյանի ձերբակալումը հենց այն օրը, երբ վերջինս հայտնեց իր աջակցությունը Հայ առաքելական եկեղեցուն։ Կարապետյանը, ամիսներ շարունակ անարդար կալանքի մեջ գտնվելուց հետո, տեղափոխվեց տնային կալանքի՝ զրկվելով ընտրություններից առաջ իր կուսակցության օգտին քարոզարշավ իրականացնելու հնարավորությունից։
Ընտրություններին նախորդող շաբաթների ընթացքում Փաշինյանը շրջեց ողջ երկրով՝ իր քաղաքական քարոզարշավի համար անօրինաբար օգտագործելով պետական հսկայական ռեսուրսները։ Նրան ուղեկցում էին կառավարության նախարարներ և խորհրդարանի ղեկավարներ, որոնք չարաշահում էին իրենց պաշտոնական դիրքերը։ Կառավարությունը ստիպեց դպրոցականներին և ուսուցիչներին մասնակցել Փաշինյանի հանրահավաքներին՝ զանգվածային աջակցության պատրանք ստեղծելու նպատակով։ Նման պարտադիր ներկայության ենթարկվեցին նաև պետական աշխատողները։
Ընտրողների ցուցակները, որոնց մասին հայտարարել էր Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովը, պարունակում էին մեծ թվով 18 տարեկանից փոքր երեխաներ և հարյուր հազարավոր արտագաղթած հայեր, ինչը լայն հնարավորություն էր ստեղծում ընտրակեղծիքների համար։ Իրականում, շատ ընտրողներ, ժամանելով ընտրատեղամասեր, պարզեցին, որ իրենց փոխարեն ինչ-որ մեկն արդեն քվեարկել է։
Լրացուցիչ կեղծիքներ տեղի ունեցան, երբ իշխանությունները մեծ թվով զինվորների բերեցին ընտրատեղամասեր և հրահանգեցին նրանց քվեարկել վարչապետի կուսակցության օգտին։ Այս զինվորները իրականացրին բազմակի քվեարկություն՝ տեղաշարժվելով մի քանի ընտրատեղամասերով։
Հակառակ ընտրական օրենսդրությանը, իշխանությունները խոչընդոտներ ստեղծեցին նաև արտերկրից հատուկ եկած քաղաքացիների համար՝ նրանցից շատերին ուղարկելով 25-օրյա զինվորական հավաքների՝ զրկելով նրանց ընտրական իրավունքից։
Հունիսի 7-ին, դեռևս քվեարկության արդյունքների փոքր մասը հաշվելուց հետո, Փաշինյանը շտապեց հայտարարել իր կուսակցության հաղթանակի մասին՝ ճնշում գործադրելով Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի վրա։
Հունիսի 8-ի նախնական հաշվարկից հետո լուրջ անհամապատասխանություններ ի հայտ եկան ընտրատեղամասերում արձանագրված ձայների և Կենտրոնական ընտրական հանձնաժողովի հրապարակած ընդհանուր թվերի միջև։ Ընդդիմադիր կուսակցությունների օգտին տրված հարյուրավոր, եթե ոչ հազարավոր ձայներ պակաս էին հաշվարկվել։ Բոլոր երեք խոշոր ընդդիմադիր կուսակցությունները մերժեցին արդյունքները՝ դրանք որակելով կեղծված, և պահանջեցին նոր ընտրություններ։
Վերջնական արդյունքները, որոնք հրապարակվեցին հունիսի 14-ին, ցույց տվեցին, որ Փաշինյանի «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը ստացել է 49.75% ձայն՝ ապահովելով 64 խորհրդարանական մանդատ։ Չնայած «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության ներկայացրած փաստաթղթերին,
