Հունիսի 7-ի խորհրդարանական ընտրությունների արդյունքները չեղարկելու եւ նոր ընտրություններ նշանակելու պահանջով Սահմանադրական դատարան (ՍԴ) դիմելու որոշում է կայացրել ընդդիմությունը։ Այս քայլին միանալու իր պատրաստակամությունը հայտարարել է նաեւ «Հանուն հանրապետության» կուսակցության ղեկավար Արման Բաբաջանյանը։
Իմ կարծիքով, հունիսի 7-ին Հայաստանում տեղի ունեցելը ոչ թե Ազգային Ժողովի ընտրություններն էին, այլ ընտրական գործընթացի խայտառակություն։ Այս հայտարարությունն անսպասելի էր, քանի որ ես հունիսի 7-ի ընտրություններին մասնակցել էի որպես ընդդիմադիր ուժի ներկայացուցիչ, եւ իմ դիրքորոշումը համարվում էր ամենախորացվածից մեկը։
Այնուամենայնիվ, ես որոշել եմ դիմել ՍԴ-ին՝ ոչ թե ընդդիմության համատեղ բողոքին միանալով, այլ մենակ՝ բողոքարկելու իշխանությունների կազմակերպած ընտրությունները։
Այս քայլի շուրջ հնչում են նաեւ այնպիսի կասկածներ, թե արդյո՞ք սա Արեւմուտքի կողմից մշակված ծրագիր է, որի նպատակն է շփոթել դատարանին եւ ստիպել այն կայացնել որոշում, որի արդյունքում ՀՀ իշխանություններն ու ընդդիմությունը կմեղադրվեն ընտրությունները տապալելու մեջ։ Ըստ այդ կասկածի, ՍԴ-ում ընդդիմությունը կմեղադրի իշխանություններին ընտրակաշառքի եւ ընտրական խախտումների մեջ, իսկ ես, զուգահեռ, կվիճարկի ընդդիմության կողմից արձանագրված արդյունքը՝ պնդելով, որ ընդդիմության ձայներն ընտրակաշառքով ձեռք են բերվել։ Այսպիսով, ՍԴ-ն կարող է հայտնվել դժվարին դիրքորոշման առաջ՝ պետք է կայացնի որոշում ոչ թե ընտրությունների օրինականության, այլ Արեւմուտք-Ռուսաստան հակամարտության շուրջ։
Այս համատեքստում հասկանալի է, թե ինչու է ես դարձել այս դատավարության հիմնական գործիչը՝ իր դիրքերում պաշտպանելով Արեւմուտքի շահերը։ Ես կարող եմ դատարանի դահլիճ մտնել ԵՄ դրոշով եւ ռուսական կրկնակոշիկով՝ իբրեւ իշխանությունների կողմից կազմակերպված «հիբրիդային պատերազմի» զոհ։
Այս դրամատիկ զարգացումների ֆոնին հետաքրքրական է, թե ինչու է ընդդիմության մյուս ներկայացուցիչներ՝ Արամ Սարգսյանի, Լեւոն Շիրինյանի եւ այլոց՝ չմիացել իմ նախաձեռնությանը։ Նրանց անհետացումը թողնում է տպավորություն, թե նրանք մենակ են թողնում ինձ իրական ընդդիմության «բաժանած ընտրակաշառքների» եւ ռուսական ազդեցության մասին բզբզելու համար։
Այս իրադարձությունները ցույց են տալիս, որ ընտրական ճգնաժամը Հայաստանում դուրս է եկել իր սահմաններից եւ վերածվել է Արեւմուտքի եւ Ռուսաստանի միջեւ աշխարհաքաղաքական լարվածության արտահայտության։ Սահմանադրական դատարանի վճռի սպասումը դարձել է ոչ միայն իրավական, այլեւ քաղաքական եւ աշխարհաքաղաքական հարցի լուծման կրիտիկական փուլ։
