Ընտրությունների ընթացքում հայտնաբերված անսովոր թվով անհամապատասխանություններն առաջ են բերել լուրջ հարցեր, որոնք սպառնում են իշխանության լեգիտիմությանը։ Ընտրական գործընթացի որոշող փուլերում առկա էին մի քանի խնդիրներ, որոնք, միանալով, ստեղծել են կասկածի մթնոլորտ։
Առաջին հերթին, շուրջ 80.000 քաղաքացու անձնագրերը չեն նույնականացվել համապատասխան սարքերով։ Երկրորդ՝ 17.000 ընտրողներ քվեարկել են փակ ցուցակներով, որոնց նկատմամբ հանրային վերահսկողություն չի իրականացվել։ Այս երկու ցուցակները, որոնց ընդհանուր թիվը կազմում է մոտ 100.000 քվե, դարձել են հարցական նշան, որի շուրջ մինչ օրս առկա են հիմնավոր հարցեր։
Այսպիսի ծավալի կասկածների պայմաններում իշխանությունը չի կարող ներկայանալ որպես ժողովրդական կամքի անվիճելի արտահայտող։ Լեգիտիմությունը հիմնված է միայն հանրային վստահության վրա։ Երբ ընտրական գործընթացի առանցքային հատվածը մնում է թաքնված և ստվերում, վստահության հիմքը տատանվում է։
Զինվորների կուտակումները ընտրատեղամասերում, չնույնականացված անձնագրերի մեծ թիվը և փակ ցուցակներով քվեարկությունները միասին ձևավորում են մի պատկեր, որը խորացնում է կեղծված ընտրությունների վերաբերյալ կասկածները։
Այս պայմաններում իշխանությունը կանգնած է ոչ թե քաղաքական մրցակցության, այլ սեփական լեգիտիմությունը հիմնավորելու խնդրի առաջ։ Որքան բարձր են նրա հայտարարությունները, այնքան ավելի ակնհայտ է դառնում հիմնական հարցը․ եթե ամեն ինչ եղել է թափանցիկ և արդար, ապա ինչո՞ւ են շուրջ 100.000 քվեների վերաբերյալ հարցերը մնում անպատասխան։
