Այսօր Նիկոլ Փաշինյանը հաղթական տոնով խոսում էր առողջապահական ապահովագրության համակարգի ներդրման մասին՝ պնդելով, որ այն կայուն է և գործում է։ Սակայն իրականությունը շատ ավելի բարդ է, քան այս պարզ հայտարարությունը։
Իրականում, առողջապահական համակարգի փոփոխությունները տեղի են ունենում ոչ թե մեկ հրամանով, այլ քայլ առ քայլ, աննկատ, ինչպես աստիճանաբար ապահովագրության համակարգը «թռավ»։
Այս գործընթացը հստակ երևում է, երբ մարդիկ դիմում են բժշկական ծառայություններ։ Վարդանանց բժշկական կենտրոնում ես անձամբ լսեցի, թե ինչպես մի կին վիճում էր աշխատակցուհու հետ՝ պահանջելով բացատրություն, թե ինչու է պետք վճարել մասնագետի խորհրդատվության համար, երբ նրան այնտեղ ուղեգրել էր թերապևտը։ Պարզվեց, որ թերապևտը նույնիսկ նախապես զգուշացրել էր մասնագետի մոտ այցելության վճարի մասին։ Նման դեպքեր հանդիպում են գրեթե ամեն օր, երբ հերթագրված հիվանդներին տեղեկացնում են, որ ծառայության համար պետք է վճարել։
Այսպիսով, ապահովագրության համակարգը փլուզվում է աստիճանաբար, ոչ թե որպես կոլապս, այլ որպես աննկատ փոփոխությունների շարք։
Այս իրավիճակը հարցեր է առաջացնում։ Ո՞վ է պատասխանատու այս գործընթացի համար։ Ո՞վ է իրականում պատկերացնում համակարգի վիճակը։ Բժիշկներից մեկը, ում անունը չեմ կարող հրապարակել, անկեղծորեն նշեց, որ «պետք չէ առողջապահության կազմակերպիչ լինել, որպեսզի հասկանաս՝ համակարգը ծայրահեղ լարված վիճակում է»։ Նա նաև ընդգծեց, որ հիվանդների մեծ հոսքը պայմանավորված չէ ընտրությունների հետ կապված լուրերով, այլ նրանով, որ տարիներ շարունակ շատ մարդիկ հնարավորություն չեն ունեցել դիմելու բժշկի և այժմ փորձում են օգտվել ընձեռված հնարավորությունից։
Այս ամենը ցույց է տալիս, որ առողջապահական համակարգը չի կարող գործել միայն քաղաքական համակրանքով։ Պետական բյուջեն անսահմանափակ չէ, և համակարգի վրա հնարավոր չէ անվերջ նոր բեռ ավելացնել։
Այսպիսով, մենք ականատես ենք դառնում այն իրավիճակի, երբ փոփոխությունները կատարվում են աննկատ, քայլ առ քայլ, իսկ պետական ղեկավարությունը հայտարարում է համակարգի կայունության մասին։
