Հակակոռուպցիոն դատարանը մերժել է Պրոբացիայի ծառայության միջնորդությունը, որով առաջարկվում էր Գորիսի համայնքապետ Առուշ Առուշանյանին նորից կալանավորել եւ ազատազրկման դատապարտել։ Այս որոշումը, որը կայացվել է իշխանական շրջանակների հրահանգով, ըստ էության, ազատում է Առուշ Առուշանյանին ապագա խորհրդարանական ընտրություններին մասնակցելու համար։
Իշխանական շրջանակներում ընդունված որոշումը վկայում է, որ Առուշ Առուշանյանը, թեև իր դատական գործը շարունակվում է, իրականում ծառայել է Քաղաքացիական Պայմանագության (ՔՊ) շահերին՝ ամբողջությամբ կենտրոնանալով իշխանության համար պայքարի վրա։ Գորիսի աղբյուրների համաձայն՝ Առուշանյանը հավակնում է սպասվող Տեղական Իրական Աշխարհի (ՏԻՄ) ընտրություններին կրկին իր թեկնածությունը առաջադրել համայնքապետի պաշտոնում։
Սակայն այս անգամ խաղի դաշտը կրկին փոխվում է։ Գորիսը, ըստ պլանների, կամրապնդվի՝ միանալով Տեղ եւ Տաթեւ համայնքներին։ Այս միավորումը նշանակում է, որ ընտրված համայնքապետը կդառնա ոչ թե պարզ համայնքապետ, այլ մինի մարզպետիկ, որը կունենա շատ ավելի լայն լիազորություններ։
Սյունիքի քաղաքական դաշտում մրցակցությունը սաստկանում է։ ՔՊ-ի Սյունիքի պատասխանատու, պատգամավոր Արմեն Խաչատրյանը, ըստ տեղեկացված աղբյուրների, փորձում է համոզել Նիկոլ Փաշինյանին, որ Գորիսում իրենց ստացած ձայները ոչ այնքան Առուշի անձնական հանրահավաքի արդյունք են, որքան ինքնիշխող իշխանության շնորհիվ։
Մյուս կողմից, Տեղ համայնքի ղեկավար Դավիթ Ղուլունցը, որը նույնպես հավակնում է ՔՊ-ի առաջադրումին, ունի իր հզոր հիմքերը։ Նա մարզի դատախազի հորաքրոջ որդին է, նախկին մարզպետի՝ Մելիքսեթ Պողոսյանի քրոջ որդին։ Տեղում ՔՊ-ն 52 տոկոս ձայն է ստացել, ինչը ավելի բարձր է, քան Գորիսում (մոտ 48 տոկոս) եւ Տաթեւում (ավելի քան 60 տոկոս)։ Այստեղ որոշիչ դեր է խաղացել մարզպետի գործոնը, որը քարոզարշավի վերջին օրերին ակտիվ քարոզարշավ է իրականացրել Տաթեւի վարչական ղեկավար Գոռ Մինասյանի հետ։ Իրավիճակը հետաքրքրական է դարձնում նաև այն, որ Գոռ Մինասյանը քարոզարշավի ժամանակ վարչական վերահսկողության տակ էր, իսկ ընտրությունների հաջորդ օրը նրա նկատմամբ տնային կալանք է սահմանվել։
Այսպիսով, Սյունիքի քաղաքական դաշտը պատրաստվում է ռազմավարական փոփոխությունների։ Իշխանությունը մտադիր է ձեւավորել մեգահամայնքներ, որոնք կունենան ավելի մեծ ռեսուրսներ եւ ազդեցություն։ Սակայն այս գործընթացը, ըստ երեւույթին, կամրապնդում է նաև ներքին պայքարը՝ իշխանական կառույցների եւ մարզի ազդեցիկ անդամների միջև, որոնք փորձում են իրենց տեղը գրավել նոր քաղաքական քարտեզի վրա։
