Հայաստանի քաղաքական դաշտում իրավիճակը կրկին սրվում է։ Իրավապահ մարմինների ուշադրության կենտրոնում է հայտնվել մի նոր գործ, որը խորհրդանշում է երկրի ժողովրդավարական հիմնասյուների ճեղքվածքը։
Այս իրադարձությունները տեղի են ունենում այն պայմաններում, երբ իշխանությունները մի ժամանակ հպարտանում էին իրենց կողմից անցկացված «արդար» և «մաքուր» ընտրություններով՝ պնդելով, թե փակել են ընտրակեղծարարության էջը։ Սակայն, ինչպես մենք տեսանք, այս պնդումները հիմնավորված չէին։ Տեղական ինքնակառավարման մարմիններում ընտրված անձանցից ոչ միայն խլում էին իրենց հաղթանակը, այլև կալանավորում, իսկ իշխող կուսակցության ներքին ընտրությունների ժամանակ էլ հանդիպում էին զեղծարարություններ։
2026 թվականի ընտրությունները դարձան խայտառակ դրվագ, որտեղ մրցակիցներին ծավալում էին աննախադեպ ճնշումներով, անհավասար պայմաններում։ Իշխանությունները հանրային ռեսուրսներն օգտագործում էին աննախադեպ մասշտաբներով, իսկ քվեարկության արդյունքները հաշվարկելիս ապօրինաբար չեղարկում էին 3 ընտրատեղամասի արդյունքները՝ մի ամբողջ կուսակցությանը խորհրդարանից դուրս մնացնելու և իրենց մանդատները յուրացնելու նպատակով։
Այս պայմաններում խոսել արդար ընտրությունների մասին, թեև հայտնի է, որ իշխանությունները պնդում են, թե ժողովրդավարության միակ ցուցանիշը լրագրողների ազատությունն է, անհնարին է։ Մենք տեսանք, թե ինչպես է պարզ հարցը դառնում մարդուն կալանավորելու հիմք, ինչպես են իրեն հարցեր ուղղող մարդուն վրա բղավում՝ «ինչո՞ւ դու չես զոհվել», ինչպես է քննադատող մարդիկ հորինված մեղադրանքներով բանտում հայտնվում։
Այս ամենի ֆոնին, երբ իշխանությունները պնդում են կառավարության կազմում փոփոխությունների բացակայության մասին, նոր սպառնալիքները ցույց են տալիս, որ իրավիճակը շատ ավելի խորը և բարդ է, քան պարզապես կառավարության կազմի փոփոխությունը։ Իրավիճակը շիկանում է, և այս անգամ այն ոչ թե պարզապես իշխանական կառույցների ներսում է, այլև հասարակության և իշխանության միջև հաստատված վստահության կամուրջների վրա։
