Երեկ տեղի ունեցավ միջազգային համաժողով, որը նվիրված էր դատախազության հիմնադրման օրվան։ Համաժողովի թեման՝ «Ապօրինի ճանապարհով ձեռք բերված գույքի հետքերով․ քրեական հետապնդում, գույքի վերականգնում եւ բռնագանձված գույքի կառավարում, քրեական արդարադատությունում զոհակենտրոն մոտեցման ամրապնդում», հավաքել էր եվրոպական երկրներից ժամանած դատախազների, ԵՄ եւ ԵԽ պաշտոնյաների, դեսպանների եւ Հայաստանի բոլոր իրավապահ մարմինների ղեկավարների։
Համաժողովի ընթացքում ելույթ ունեցավ նաեւ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը։ Ես կասեի, որ այն ելույթը հակաժողովրդավարական, հակաիրավական եւ պոպուլիստական բնույթ էր կրում։ Փաշինյանի խոսքի հիմնական իմաստը, եթե կարճ ձեւակերպենք, այն էր, որ կառավարությունը պատրաստվում է «ապօրինի գույքի» անվան տակ մարդկանց գույքը խլել՝ հարուստներին ատող ընտրողների սրտում «մի մատ յուղ նստելու» նպատակով։
Այսպիսի մոտեցումը, որը հիմնված է բառերի հեղեղի եւ ժողովրդի, լեգիտիմության, արդարության եւ արդարադատության մասին կեղծ խոսքերի վրա, բացահայտում է դրանք արտասանողի խորքային իմաստի բացակայությունը։ Նա կամայականորեն է մեկնաբանում այս հասկացությունները՝ այս անգամ Եվրոպայից ժամանած, ենթադրում եմ՝ ապշած հյուրերի առաջ։
Այս համատեքստում հատկապես ուշադրությունս գրավեց մի արտահայտություն․ «Հայաստանում արդարության եւ արդարադատության հաստատման համար, ըստ էության, բոլոր հարցերը կամ հարցերի առնվազն մեծամասնությունը, որոնք դրվել են կառավարության առաջ, լուծել ենք»։
Այս պնդումը զարմանալի է, քանի որ Եվրոպայի հյուրերից ոչ մեկը նրան հարց չտվեց։ Ի՞նչ հիմքերով կարելի է խոսել արդարության հաստատման մասին երկրում, որտեղ դատախազության եւ իրավապահ մարմինների աշխատանքը կառավարվում է վարչապետի կամքով, իսկ օրենքի թելադրանքը փոխարինվել է վարչապետի լայվերով եւ ստատուսներով, որոնք որոշում են հերթական թիրախին եւ հարձակման անցնելու մասին։
Այս իրավիճակը հակասում է վարչապետի վերջերս արած հայտարարությանը՝ կառավարության կազմում փոփոխություններ չլինելու մասին։
Հայաստանի քաղաքական դաշտում իրավիճակը կրկին շիկանում է։ Իրավապահների ուշադրության կենտրոնում է հայտնվել…
