Իմ կարծիքով, փողոցային պայքարը պարզապես հավաքների կազմակերպումը չէ։ Սա համակարգված գործընթաց է, որը պետք է կառուցվի որոշակի քաղաքական տրամաբանությամբ։ Այն պահանջում է հստակ կազմակերպվածություն, ռազմավարություն և մտածված մեթոդաբանություն։ Միայն ռիսկերից խուսափելու պատճառով ակտիվ գործողություններից հրաժարվելը, սակայն, արդյունավետ մոտեցում չէ։
Անդրադառնալով Գյումրիում տեղի ունեցող իրադարձություններին, ես դրանք դիտարկում եմ որպես իշխանության ընդհանուր քաղաքականության շարունակություն։ Վերջին տարիներին փորձ է արվում չեզոքացնել ոչ իշխանական համայնքային ղեկավարներին՝ օգտագործելով տարբեր մեխանիզմներ։ Իշխանությունը, իմ գնահատմամբ, ձգտում է ձևավորել վերահսկելի քաղաքական դաշտ, այդ թվում՝ նաև տեղական մակարդակում, ինչն արտահայտվում է տարբեր գործընթացներում և պնդումներում, որոնք վերաբերում են ճնշումների և այլ անօրինական գործողությունների։
Այս ամենի ֆոնին, ընդդիմադիր ուժերի համար առավել կարևորը միասնական օրակարգի ձևավորումն է։ Եթե նման համախմբում չի հաջողվել իրականացնել ընտրությունների ընթացքում, ապա այն պետք է փորձել իրականացնել հետընտրական փուլում՝ քաղաքական արդյունավետություն ապահովելու համար։
