Երեկ «Հրապարակ» թերթի խմբագրություն է այցելել ես՝ բերելով իմ նոր գիրքը՝ «Վազգեն Սարգսյան․ ականատեսի հիշողություններ»։ Այս գիրքը, որտեղ ներկայացված են իմ հիշողությունները պաշտպանության նախարար, վարչապետ Վազգեն Սարգսյանի մասին, մեր համագործակցության դրվագները, փոխհարաբերությունների ուշագրավ նրբերանգները, վաճառքում չի լինի։ Իմ մտադրությունն է այն անձամբ նվիրել մարդկանց։ Իսկ «Հրապարակին» այն նվիրելու եմ ես։ Տեղեկացանք, որ մոտ օրերս այն նաեւ Վազգեն Սարգսյանի թանգարանին է նվիրելու։
Այս առիթով հիշեցի նաեւ 2003 թվականի իրադարձությունները։ Հիշում եք, որ նախագահական ընտրություններից հետո Սահմանադրական դատարանում քննվում էր Ստեփան Դեմիրճյանի դիմումը՝ նախագահական ընտրություններն անվավեր ճանաչելու պահանջով։ Ես, որպես «Միասնություն» դաշինքի անդամ եւ ԱԺ պետաիրավական հանձնաժողովի նախագահ, միասին փաստաբան Աշոտ Սարգսյանի հետ հանդես եկել էինք որպես Ս․ Դեմիրճյանի լիազոր ներկայացուցիչներ։
Այդ պահին Սահմանադրական դատարանը, որի նախագահը Գագիկ Հարությունյանն էր, 2003 թ․ ապրիլի 18-ին կայացրեց աննախադեպ որոշում՝ մեկ տարվա ընթացքում վստահության հանրաքվե անցկացնելու մասին։ Այդ որոշումը, որը կայացվել էր մեր փաստարկների հիման վրա, մեծ կասկածի տակ էր դնում 2003-ի ընտրությունների արդյունքները։
Հարցրաք, թե ինչպես հաջողվեց նման արդյունքի հասնել։ Չնայած ես հարցազրույցներ չեմ տալիս, սակայն ձեր այդ հարցին կպատասխանեմ։ Մեր փաստարկները հզոր էին եւ հիմնավոր, իսկ նախագահական ընտրությունների արդյունքները՝ այնքան աղաղակող կերպով կեղծված, որ Սահմանադրական դատարանին այլ ելք չէր մնում, քան ընդունել այդօրինակ որոշումը։
Այդ օրերին «Հայկական ժամանակը» գրեց, որ ՍԴ որոշումից հետո աշխարհահռչակ դիրիժոր Օհան Դուրյանը Սահմանադրական դատարանում համբուրեց իմ ճակատը՝ ասելով, որ ես արել եմ հնարավոր ամեն ինչ՝ ժողովրդի շահերը պաշտպանելու համար։
Այնուամենայնիվ, վստահության հանրաքվեն այդ մեկ տարվա ընթացքում չկայացավ։ 2003-ի ԱԺ ընտրություններին, որին մասնակցում էր նաեւ Ստեփան Դեմիրճյանի գլխավորությամբ «Արդարություն» դաշինքը, ես մեծամասնական ընտրակարգով պատգամավոր ընտրվեցի Վանաձորից եւ դարձա «Արդարություն» խմբակցության քարտուղար։ Նոր խորհրդարանում արդեն ես «Հանրաքվեի մասին» իմ իսկ՝ նախկինում հեղինակած օրենքում օրենսդրական փոփոխություն առաջարկեցի, որը պետք է հնարավոր դարձներ վստահության հանրաքվեի իրականացումը։ Այդ նախագիծը 2004-ի սկզբին ընդգրկվեց ԱԺ նստաշրջանի օրակարգում, սակայն խորհրդարանական մեծամասնության համառ դիմադրության պատճառով այն խորհրդարանում այդպես էլ չքննարկվեց։
Այդ հանգամանքի հետեւանքով 2004 թ․ մարտին սկսվեց հանրահավաքային շարժում՝ վստահության հանրաքվե անցկացնելու պահանջով, որի օպերատիվ շտաբը ղեկավարում էի ես։ Շարժումն իշխանությունների կողմից վայրագությամբ ճնշվեց, եւ տեղի ունեցան 2004 թ․ ապրիլի 11-12-ի դեպքերը, երբ ջրցան մեքենաներով եւ մահակներով ծեծի ենթարկեցին Բաղրամյան պողոտայում հավաքված խաղաղ ցուցարարներին։
