Հայաստանի հասարակությունը երբեք այսքան խորը բեւեռացված ու պառակտված չի եղել, եւ այս վիճակը, անկասկած, պայմանավորված է Նիկոլ Փաշինյանի կողմից ստեղծված քաղաքական մթնոլորտի հետ։
Այս երկխոսությունը, որը դառնում է մեր օրերի առօրյա երեւույթ, ամփոփում է հասարակության երկու հակադիր կողմերի զգացմունքները։ Մի կողմից՝ մարդիկ, որոնք ցանկանում են ցուցաբերել իրենց աջակցությունը, փոխանակել հավատը եւ հույսը, մյուս կողմից՝ մարդիկ, որոնք զգում են խորը վիրավորում, անհանգստություն եւ անհամաձայնություն։ Երկուսն էլ իրենց ձայնն ունեն, եւ երկուսն էլ իրավունք ունեն հանրային քննարկման մասնակցելու։
Խնդիրը ոչ թե այս կարծիքների առկայությունն է, այլ այն, որ պետության ղեկավարը, որը ձգտում է եւս մեկ անգամ հավատարմագրվել ժողովրդի կողմից, չի կարողանում կամ չի ցանկանում տեսնել իր պետության իսկական, ամենաուժեղ եւ ամենաարժեքավոր հիմքը։ Նա չի կարող թույլ տալ, որ իր աշխարհը կազմված լինի միայն իրեն գրկող եւ հիացած մարդկանցից։
Իրական Հայաստանը, իրական հայը, այն մարդն է, որը հուզված է իր երկրի ճակատագրով, որը չի հրաժարվում իր սկզբունքներից, որը չի վախենում քննադատել, երբ նա կարծում է, որ պետությունը սխալ ճանապարհով է գնում։ Այս մարդիկ են մեր հայրենիքի լավագույն քաղաքացիները։ Նրանցից է այն բժշկուհին, որը հոգում է մարդկանց, այն աղջիկը, որը զգում է իր պարտքը հայրենիքի նկատմամբ, այն մայրիկը, որը կորցրել է իր որդին, այն տղամարդը, որը չի վաճառում իր արժեքները։ Նրանցից է նաեւ Զարուհի Փոստանջյանը, որը խոսում է իր սրտով։
Այս մարդկանց քննադատությունը, նրանց անհանգստությունը եւ նրանց հավակնությունը պետության ապագային ոչ թե վտանգ են, այլ հասարակության առողջության եւ զարգացման անհրաժեշտ բաղադրիչներ։ Պետությունը չի կարող գոյատեւել միայն «սիրո» եւ «հիացման» հիման վրա։ Այն պետք է լինի հիմնված համակեցության, փոխվստահության եւ ընդհանուր ճակատագրի գիտակցության վրա։
Այսպիսով, խնդիրը ոչ թե բեւեռացումը չվերացնելն է, այլ այն հասկանալը, որ հայտնի մարդիկ, որոնք ցանկանում են ապագա ունենալ իրենց երկրի համար, իրավունք ունեն իրենց կարծիքը հայտնելու, եւ պետությունը պարտավոր է լսել նրանց։ Այս հասկացությունը հանրային հաշտեցման եւ մեր պետության կայունության հիմնաքարն է։
