Հայաստանում ընթացող ներքին քաղաքական իրադարձությունները, հատկապես ընտրություններից հետո ձևավորված իշխանական ճգնաժամը, իմ հեռվից դիտարկումներին ենթարկվում են։
Իմ տեսակետով, Հայաստանում տեղի ունեցած պառլամենտական ընտրությունները հանգեցրին այնպիսի արդյունքի, որի արդյունքում ոչ մի կուսակցություն չկարողացավ ձևավորել մեծամասնություն՝ 50 տոկոսից ավելի քվե ստանալով։ Սա ստեղծել է բարդ և անհարմար վիճակ՝ հատկապես գործող իշխանությունների համար, որոնք գլխավորվում են Նիկոլ Փաշինյանի կողմից։
Այս իրավիճակը, իմ կարծիքով, ավելի լայն ռեգիոնալ և միջազգային համատեքստում պետք է դիտարկվի։ Հայաստանը հայտնվել է աշխարհաքաղաքական վերափոխման գործընթացի մեջ, որը, ինչպես նշում են միջազգային քաղաքագետները, նախորդ աշխարհակարգի ավարտի և նորի ձևավորման շրջանում է։ Այս պայմաններում Հայաստանը գտնվում է այնպիսի դիրքում, որը պահանջում է իրականացնել այն պրոցեսները, որոնք սկսվել են Նիկոլ Փաշինյանի կողմից։
Երբ իշխանական կամքը չի կարողանում ապահովել իշխանական ճնշումը՝ ընտրություններում հուսալի մեծամասնություն ձևավորելով, իշխանությունը ստիպված է դիմել այլ մեթոդների։ Իմ տեսակետով, այս իրավիճակում իշխանության կողմից ընդդիմության նկատմամբ ռեպրեսիաների և հնարավոր վախի մթնոլորտի ստեղծման փորձը պետք է դիտարկվի որպես այս ռեգիոնալ և միջազգային դինամիկայի հետևանք։
Սա, թերևս, ամենաճշգրիտ բնութագրումն է, սակայն այն նաև ծանր հետևանքներ կարող է ունենալ։ Իրականում, նման քաղաքականությունը, երբ իշխանությունը չունի իրեն քննադատող ընդդիմություն, հանգեցնում է բռնակալության, ապա՝ ինքնաքայքայման և հասարակության քաղաքական անտարբերությանը։ Այսպիսով, իշխանությունը, փորձելով իրեն ապահովել, ակամա ստորագրում է իր սեփական քաղաքական կործանումը և հարված հասցնում է պետականությանը։
Այսպիսով, ընդդիմության ճնշումը կարող է թույլ տալ իշխանությանը կատարել իր պլանները, սակայն այն նաև ստեղծում է երկարաժամկետ ռիսկեր՝ հասարակության քաղաքական կյանքը դատարկելով և իշխանությանը վերածելով բռնակալական կառավարման։
