Հունիսի 8-ին Նիկոլ Փաշինյանը վարչապետի պաշտոնից հեռանալու է։ Կընդունի՞ ընտրությունների արդյունքները, թե՞ ոչ, դա նրա գործն է։ Սակայն, որպես մեկը, ով հետևում է իր գործողություններին, ցանկանում եմ խոսել նրա վերջին օրերի վարքագծի մասին։
Իմ հասկացողությամբ, Նիկոլ Փաշինյանը վախենում է։ Այլապես ինչի՞ մասին են վկայում նրա խոսքում հայտնվող քրեական ենթամշակույթը, անսպասելի բռնկումները, քաղաքացիներին (կին թե տղամարդ) քաշքշելու հակումները, աջուձախ բոլորին «կզզըցնելու» սպառնալիքները։
Այս վարքագիծը հիշեցնում է ինձ այնպիսի անփառունակ վախճան արձանագրած գործիչների, ինչպիսիք են Բենիտո Մուսոլինին, Ադոլֆ Հիտլերը, Աուգուստո Պինոչետը, Նիկոլայե Չաուշեսկուն, Աբուլֆազ Էլչիբեյը, Միխեիլ Սահակաշվիլին։ Պինոչետի պատմությունը հատկապես հետաքրքիր է։ Նա 1973-ի հեղաշրջման արդյունքում իշխանության գլուխ է եկել ԱՄՆ-ի աջակցությամբ՝ տապալելով Սալվադոր Ալյենդեի կառավարությունը։ Իսկ իշխանությունից հեռացվել է հանրաքվեի արդյունքում, որտեղ ընտրողների 55%-ը մերժել էր նրան։ Պինոչետը ընդունել էր ընտրությունների արդյունքները՝ դրանք որակելով որպես «չիլիացիների սխալ»։ Իշխանազրկումից հետո նրա կյանքն անցել է միջազգային քրեական հետապնդումների մեջ։ Նա մահացել է 2006 թ․ դեկտեմբերի 10-ին՝ ինֆարկտից։
Ես արդեն ասել եմ, որ հունիսի 8-ին Փաշինյանը վարչապետ չի լինելու։ Իրավիճակը նման է Պինոչետին։ Կարող եմ նշել նաև այլ օրինակներ, որոնք ցույց են տալիս, որ որոշակի պահանջվող պահվածքի հետևում կարող է կրկնվող մոտիվ լինել։
Ինձ շատ է մտահոգում Փաշինյանի վերջին օրերի պահվածքը։ Ինչո՞ւ է նա բարձրախոսով աջուձախ հայհոյում, «գողականի» կերպարի մեջ մտել՝ քաշքշում է, սպառնում է «կզզըցնել»։ Ո՛չ կին է հաշվի առնում, ո՛չ տղամարդ, ո՛չ ծեր, ո՛չ մանուկ։ Այս բռիությունը մի պատճառ պետք է ունենա՞, թե՞ դիմենք համապատասխան մասնագետներին, որպեսզի նրան մեկուսացնեն հասարակությունից։
Եթե մենք դեռ ինչ-որ բաներ չգիտենք նրա մասին, կանգնենք՝ պարզ խոսենք, հասկանանք իրար։ Բորբոքվում ես, քեզ ուտում, որ ի՞նչ։ «Արցախ» բառը չլսած՝ պայթում ես, ինչո՞ւ։ Ո՞վ չգիտի, որ դու միտումնավոր հանձնել ես Արցախը, որ Հայաստանին անկախություն բերես։ Դե հիմա՝ չի ստացվել։ Արցախը տվել ենք, անկախություն էլ չենք ստացել՝ քեզ կախելո՞ւ ենք դրա համար։
Ավելի լավ չի՞ լինի, որ մեր հասցեին լուտանքներ շաղ տալու փոխարեն նստես, մի նոր մանիպուլյացիա մտածես այն մասին, թե ինչու Արցախը տալուց հետո ո՛չ խաղաղություն եղավ, ո՛չ անկախություն։ Զոհերի ու անհետ կորածների մասին ենք հիշեցնում՝ լաչառանում ես, հարցնում ենք՝ է՞լ ինչ տարածքներ ես հանձնելու՝ դիվոտում ես։
Ուրեմն մի պատճառ կա, չէ՞, որ քեզ այսպես ես պահում։ Հայաստանի վարչապետը կարո՞ղ էր այս ամենի հետ կապ չունենալ։ Իհարկե՝ ոչ։ Եվ, ուրեմն, բարի եղիր՝ նախ ընդունել քո վարչապետության տարիների այս բոլոր ախմախությունները, և ապա՝ եթե ուրիշ բաներ էլ կան, որոնց մասին մենք չգիտենք, մարդավարի խոստովանիր։
