Որպես հեղինակ, պետք է նշեմ, որ Դանիել Իոաննիսյանը առաջարկել է փոփոխություն կատարել ընտրական օրենսգրքում, որը, փաստորեն, կորոշի, թե ով կարող է մասնակցել ընտրություններին, իսկ ավելի ճիշտ՝ ում կտրվի և ում կառցվի այդ իրավունքը։
Իր առաջարկի համաձայն՝ ընտրելու իրավունք կունենան միայն այն քաղաքացիները, որոնք համապատասխանում են երեք հիմնական պարամետրերից մեկին․
1. Նրանք, որ գերակշռապես բնակվել են Հայաստանի Հանրապետությունում։
2. Նրանք, որ պարբերաբար հարկ են վճարել Հայաստանում։
3. Նրանք, որ ծառայել են (կամ գոնե վարժական հավաք են անցել) ՀՀ զինված ուժերում։
Այս պարամետրներին համապատասխանելը, ըստ Իոաննիսյանի, լիովին պաշտպանում է ընտրելու իրավունքը։
Սակայն, երբ մտածում ես այս առաջարկի մասին, հասկանում ես, որ այն բացում է մի շարք հարցեր, որոնք շատ հեռու են իդեալական պատկերից։
Օրինակ, ինչպես կլինի իմ հարևան Շմավոնի հետ, որը ծառայել է խորհրդային բանակում, ողջ կյանքն ապրել է Հայաստանում, բայց հարկերի տեսքով անգամ 10 դրամ չի վճարել։ Նա, փաստորեն, ՀՀ քաղաքացի է, որի պարագայում Իոաննիսյանի առաջարկած պարամետրերից երկու պայմաններն էլ չեն բավարարվում։ Կարո՞ղ է նա ընտրի։
Իսկ Սարգիսի մասին, որը ծառայել է բանակում, հարկեր էլ վճարել է, բայց Հայաստանում գրեթե չի լինում, կամ կլսես՝ խոպան է, կամ ինչ-որ էքսպեդիցիայի կազմում մեկնել է հարավային բևեռ։ Նա կարո՞ղ է ընտրի։
Այս հարցերը ցույց են տալիս, որ առաջարկը, թեև տեսականորեն հնչում է լավ, իրականում կարող է բացառել ընտրություններից հարյուր հազարավոր քաղաքացիների, որոնք, թեև ապրում են Հայաստանում, բայց ըստ տարբեր պատճառների չեն համապատասխանում բոլոր պարամետրերին։
Այսպիսով, Իոաննիսյանի առաջարկը, փաստորեն, ստեղծում է երկաստիճան քաղաքացիություն, որտեղ ընտրելու իրավունքը կախված է ոչ թե քաղաքացիական պարտականությունների կատարումից, այլ ֆիզիկական գտնվելու վայրից, հարկային պատմությունից և զինվորական ծառայության փաստից։
