Հայաստանում ընթացող իրադարձությունները, հատկապես նախընտրական, ընտրական և հետընտրական շրջանում, ցույց են տալիս, որ Նիկոլ Փաշինյանի քայլերը հեռուն են մնում պարզապես կոռուպցիոն երևույթի դեմ պայքարից։ Իրենց էությունը փոխանցում են այն հիմնարար փոփոխությանը, որը նա փորձում է կատարել քաղաքական դաշտում։
Իրենց ելույթներում և հարցազրույցներում Փաշինյանը հաճախակի անդրադառնում է այն հանգամանքին, որ իրեն ձայն չտված կես միլիոնից ավելի քաղաքացիներն ակնհայտորեն կաշառակեր են։ Այս հայտարարությունը, որը հաճախ ուղեկցվում է ակնարկներով, թե ի՞նչ կլինի մյուս կեսի հետ, ոչ թե իրավական, այլ քաղաքական հարց է։
Եթե ընդունենք, որ Փաշինյանի տրամաբանությամբ գոյություն ունի կես միլիոն կաշառակեր, ապա առաջանում է մի պարզ հարց․ ո՞վ է Նիկոլ Փաշինյանը, որը նման հզորության և ազդեցության է վերցրել։ Ինչպե՞ս է նա պատրաստվում լուծել այս «խնդիրը»։ Կարո՞ղ է նա ձերբակալել կես միլիոն մարդու։ Իհարկե, ոչ։ Քանի որ կաշառքի մեջ ներգրավված են ոչ միայն կաշառք վերցնողները, այլև տվողները։
Այս պարզ թվաբանության ետևում թաքնված է ավելի խորը իմաստ։ Փաշինյանի «պայքարը» ուղղված չէ միայն կոռուպցիայի դեմ, այլև քաղաքական դաշտի աստիճանական «մաքրում» է։ Նա ստեղծում է մի իրականություն, որտեղ իրեն ընտրածները ներկայացվում են որպես «մաքուր», իսկ իրեն չընտրածները՝ որպես «կաշառակեր», որոնք ավտոմատ կերպով դուրս են մնում քաղաքական խաղի կանոններից։
Այս տրամաբանությունը հասնում է իր ամենաբարձր կետին, երբ Փաշինյանը ենթադրում է, որ եթե բոլորը կաշառակեր են, բացի իրենից, ապա մնում է միայն մեկ քայլ՝ ձերբակալել կես միլիոնից ավելի մարդկանց։ Սակայն դա չի արվում։
Չի արվում, քանի որ իրական նպատակը ոչ թե արդարադատությունն է, այլ քաղաքական իրականության վերաձևումը։ Փաշինյանը ներկայացնում է «գլուխ կտրելը» որպես համակարգ մաքրելու բարձրագույն առաքելություն, իսկ իրական գործընթացը՝ ընդդիմադիր ուժերի հետևողական կտրումն ու մեկուսացումն է։
Այսպիսով, Փաշինյանի հերթական հայտարարությունը, թե ինչ է պատրաստվում անել, ոչ թե տնտեսության զարգացման մասին է, այլ քաղաքական դաշտի աստիճանական գլխատման մասին, որտեղ «կաշառակերների» պատմությունը ծառայում է որպես քաղաքական ֆոն։
