Այս կիրակի Եկեղեցի գնացել էի։ Ժամերգությունից հետո հավատացյալների շրջանում մի ծանոթ կնոջ հետ հանդիպեցի։ Խոսակցությունը, ինչպես միշտ, հասավ քաղաքականության թեմային։
– Ո՞ւմ եք ընտրելու, – հարցրի ես՝ մտածելով, որ նա անպայման Սամվել Կարապետյանի անունը կնշի։ Ի վերջո, մեծ բարերարը վաղուց ի վեր Եկեղեցու համար հարված ստացած մարդու կերպար է։
Կինը ժպտաց։
– Սուր Երրորդությանը։
Առաջին պահին չհասկացա։
– Դա ի՞նչ նոր կուսակցություն է, – հարցրի։
Նա երեք մատը բարձրացրեց։
– Երրորդ համարին։
Այնուհետև շատ հանգիստ, բայց ներքին համոզվածությամբ սկսեց բացատրել, որ երեք թիվը պատահական չէ։ Ասում էր՝ Աստված հենց այդ թիվն է շնորհել Բարերարին։ Ընդգրկում էր Սուրբ Երրորդության խորհուրդը, վերևից տրված նշանը։
Եվ հանկարծ ավելացրեց․
– Եթե Նիկոլ Փաշինյանը հասկանար, որ հավատացյալները երեքի մեջ Աստծո նշան են տեսնելու, ամեն ինչ կաներ այդ համարը վերցնելու համար։ Բայց իրեն ուրիշ թիվ է հասել։ Այն թվի մեջ վեց կա։ Դա արդեն զգուշացում է։
Չվիճեցի։ Որովհետև, ուզենք թե չուզենք, մեր քաղաքականությունը վաղուց միայն ծրագրերի ու գաղափարների դաշտում չէ։ Այն աշխատում է նաև նշանների, պատկերների, ենթագիտակցության լեզվով։ Այդ լեզուն շատ լավ է հասկանում ու նրա հիմնադիրն է Նիկոլ Փաշինյանը։ Նա տարիներ շարունակ քաղաքականությունը կառուցել է սիմվոլների վրա՝ քայլք, ուսապարկ, մուրճ, սև-սպիտակ բաժանում, «իրական Հայաստան», «թավիշ», «պողպատե մանդատ»։ Նույնիսկ թվերն ու գույները հաճախ դառնում են քաղաքական հաղորդագրություն։
Այդ պատճառով էլ այդ կնոջ խոսքերը ինձ տարօրինակ չթվացին։ Նա պարզապես քաղաքականությունը ընկալում էր այն նույն նշանային համակարգով, որով վաղուց աշխատում են իշխանությունները։ Այստեղ են ասում՝ ինչ գործիքով իշխանության ես գալիս, նույն գործիքով էլ հեռանալու ես։
Արաբկիրում այսօր Փաշինյանի հետ վիճած կինը Երևանի թիվ 16 պոլիկլինիկայի 20 տարվա աշխատակից է։
Արդեն տևական ժամանակ է ականատես ենք լինում ամենատարբեր մանր ու մեծ չինովնիկների ամենօրյա ցինիկության։ «Մինչ բոլորը նախընտրական երգ ու պարի մեջ են, քաղաքացին արդեն երկու օր է՝ հացը գնում է 40 դրամով թանկ…»
