Հարցը, թե ինչու է Նիկոլ Փաշինյանը, այս իր համար ճակատագրական օրերին, նորից վերադառնում Արցախի թեմային, հակահայկական մտքեր արտահայտում և, որպես հետևանք, նվազեցնում իր ստանալիք քվեները, հաճախակի է հնչում։ Պատասխանը բարդ է, բայց բաղկացած է մի քանի հիմնարար կետերից։
Նախ, ինչպես ցանկացած հանցագործ, ով մի անգամ կատարել է իր հանցագործությունը, հետո վերադառնում է դրա վայրը, այս մարդը ևս անդադար վերադառնում է Արցախի թեմին և 2020 թվականի պատերազմին։ Դրա պատճառն այն է, որ նա գիտակցում է, որ իր կողմից կատարված այդ ոճրագործությունը, որը հայ ժողովրդի համար ունի ազգային-պատմական չափի ծանրություն, վաղեմության ժամկետ չունի։ Նա հույս ունի, որ կկարողանա փակել այդ թեման, հերքել իր մեղքը և փոխել մարդկանց վերաբերմունքը դեպի իր՝ որպես այդ ոճրագործության հեղինակ։
Երկրորդ պատճառը, որը հավանաբար ավելի խորն է, այն է, որ Նիկոլ Փաշինյանը և, թերևս, նրա շրջապատը, իրենց ներշնչել են, որ իրենք «մեսիա» են, փրկիչներ, ովքեր ունեն առաքելություն՝ ոչ թե պաշտպանել, այլ վերափոխել, վերադաստիարակել և, ըստ էության, կոտրել հայկական ազգային հիշողությունը և արժեքները։ Նա, հավանաբար, իրեն հասկացնում է, որ իր «դերը» հայ ժողովրդի պատմության մեջ ավելի մեծ կլինի, քան, օրինակ, Մեսրոպ Մաշտոցի կամ Ներսես Աշտարակեցու, քանի որ նա պատրաստ է բեկելու հայկական պատմության ընթացքը, «լուծելու» հայկական հարցը և վերջ դնելու հայ-թուրքական դարավոր թշնամանքին։
Այս «միսիան» իրականացնելու համար Նիկոլ Փաշինյանը, իհարկե, գիտակցում է, որ Հայաստանը կարող է զգալիորեն նվազել։ Դրա համար էլ նա սկսել է բերել Սինգապուրի օրինակը, որը, իրենց տեսակետից, ցույց է տալիս, թե ինչպես կարելի է ապրել ոչ մեծ տարածքում՝ ունենալով բարձր տնտեսական ցուցանիշներ։ Սա, փաստորեն, «օվերտոնի պատուհան» բացելու փորձ է։ Նա փորձում է համոզել, որ 29 հազար 743 քառակուսի կիլոմետրը, որը մնացել է Հայաստանին, լրիվ չի օգտագործվում, ուստի կարելի է կեսը հանձնել, իսկ մնացածի վրա սինգապուրցու կյանքով անհոգ ապրել՝ մնալով այդ պստլիկ Հայաստանի վարչապետը։
Երրորդ պատճառը հետևանքային է։ Այս ելույթները նախատեսված են ապագայի համար։ Նա հավատում է, որ մեր ժողովրդի խավարամտությունից և վախերից օգտվելով, համայնքապետ-գողականներով ստիպելով-մոլորեցնելով նորից իշխանություն կվերցնի։ Այսօրվա յուրաքանչյուր ելույթը կդառնա գործողությունների ծրագիր, պաշտպանիչ վահան։ Ընտրվելուց հետո նա կկարողանա ասել՝ «Ինձ ձայն եք տվել, ուրեմն մանդատ եք տվել, որ այս բոլորն անեմ»։
Այսպիսով, այս քարոզարշավը և դրանում առկա տեսարանները պետք է դիտարկվեն ոչ թե որպես անհետևորություն, այլ որպես ցինիկ և հաշվարկված գործողություն՝ հանուն իշխանության պահպանման։ Նա փողոցից իշխանություն է եկել, և հիմա, երբ ունի պետական հսկա ռեսուրսներ, նրա իշխանությանը սպառնող վտանգները զգալու կենդանական բնազդը նրան թույլ չի տալիս ոչ մի արգելք կամ սրբություն ունենալ։
