Հայաստանում ընթացող քաղաքական իրադարձությունները հստակ ցույց են տալիս, որ իշխանության լեգիտիմությունը խորը խնդրի մեջ է ընկել։ Ընդդիմադիր ուժերը պնդում են, որ վերջին ընտրությունները կեղծվել են, և պահանջում են դրանց արդյունքները անվավեր ճանաչել՝ երկրորդ փուլ նշանակելու համար։ Թեև հասարակությունը մեծ մասամբ թերահավատ է նման զարգացմանը, այս իրավիճակի առանցքային «բայցը» այն է, որ իշխանությունը, որը պետք է լիներ այս ամենի հիմնական ապացույցը, իրեն հասկացրել է, որ իր լեգիտիմությունը խիստ սահմանափակ է։
Այս հասկացողությունը, որը նախապես բարձրաձայնեց իշխանությունը, հետագայում ընդգրկեց նաև դրա արտաքին հենարաններին։ Նիկոլ Փաշինյանը, նույնիսկ քվեների 10 տոկոսը դեռ չհաշվարկված լինելիս, արդեն հայտարարեց իր հաղթանակի մասին՝ ի գիտություն իր հենց այդ արտաքին հովանավորներին։ Այս շտապ հայտարարությունից հետո նա, թերևս, հասկանալով իր դիրքի թույլ բնույթը, գրեթե ամբողջ գիշեր անցկացրեց ԿԸՀ-ի հաշվարկների հետևում՝ փորձելով հավասարումներ լուծելու տրամաբանությամբ իր դիրքը ամրապնդել։
Այս ամենի ֆոնին նոր ընտրությունները դիտարկվում են որպես ոչ միայն Նիկոլ Փաշինյանի, այլև նրա արտաքին հենարանների համար էլ շահագրետ։ Նրանց նպատակը ոչ թե պարզապես Փաշինյանին իշխանության գլխին պահելն է, այլ ավելի խորքային՝ Հայաստանի Սահմանադրությունը արագ փոխելը։ Փաշինյանը, նույնիսկ եթե կարողանա քարտեզի վրա որոշակի փոփոխություններ կատարել, դա դեռևս չի լուծում հիմնական խնդիրը։ Նրանց պետք է ոչ թե պարզապես «փաշինյանական» կառավարում, այլ մի այնպիսի կառավարում, որը լիարժեք կհամապատասխանի նրանց ռազմավարական նպատակներին։
Հասկանալով, որ նույնիսկ եվրոպական, արևմտյան և ադրբեջանա-թուրքական ռեսուրսների ամբողջական ներգրավմամբ էլ այս մարդուն լիարժեք «ուղղել» հաջողվել է, նրանք հասկացել են, որ հայ ժողովուրդը Նիկոլ Փաշինյանին չի ընդունում, և նա այլևս չի կարող քաղաքական գործընթացները միակողմանի վերահսկել։
Այս իրավիճակում առաջ են գալիս երկու հիմնական տարբերակ։ Առաջինը՝ արտահերթ ընտրություններ, որոնց միջոցով Փաշինյանը կփորձի իրականացնել իրենց ցանկությունները։ Երկրորդը՝ միջանկյալ լուծումներ, որոնց միջոցով ընդդիմադիր ուժերը, որոնք այս պահին ունեն զգալի կշիռ, կփորձեն դուրս մղել իրեն և իր թիմին քաղաքական հավասարումից։ Նիկոլ Փաշինյանն արդեն Ազգային ժողովի միջոցով փորձում է գնալ նման աբսուրդային լուծումների ճանապարհով, ինչը կարող է միայն ավելի բարդացնել իրավիճակը։
Այսպիսով, ժողովրդի գործը ավարտված չէ, այն ընդամենը նոր է սկսվում։ Պետք չէ հիասթափվել, քանի որ դիմացը կանգնած են աշխարհաքաղաքական մեծ ուժեր, իսկ այս պահին թույլ և սահմանափակ լեգիտիմությամբ գործող Նիկոլ Փաշինյանն էլ առանձնապես լիարժեք «պահանջարկ» չունի նույնիսկ նրանց շրջանում։ Հայաստանը պետք է կարողանա երկու բախվող քարերի արանքից հանել ծաղիկը՝ իր ապագան։ Սա ծանր գործ է, բայց հենց դա է մեզ վիճակվածը։
