Հունիսի 7-ի ընտրություններից հետո մանդատները վերցնելու կամ դրանքից հրաժարվելու հարցը շարունակում է լինել մեր օրակարգային թիվ մեկը։ Այս հարցը բնականաբար քննարկվում է «Հայաստան» դաշինքի կողմից, և մենք խորհրդակցում ենք նաև «Ուժեղ Հայաստան» կողմնակցի հետ։
Վերջնական արդյունքներից, հատկապես «Բարգավաճ Հայաստանի» անցնելու կամ չանցնելու հարցից հետո, մեր կողմից կկայացվի քաղաքական որոշում։ Այս հարցը մեր մոտ լուծում է պրոցեսային, ոչ թե էմոցիոնալ բնույթ։
Ես մանդատներից հրաժարվելու կոչ անողներին բաժանում եմ երեք խմբի։
Առաջին խումբը մեր իսկական աջակիցներն են, որոնք ընտրությունների արդյունքներից հուսահատվել են և ցանկանում են կատարել այն, ինչը համարում են «ազնիվ» քայլ։ Իհարկե, ես ամբողջովին հասկանում եմ նրանց։
Երկրորդ խումբը, իմ կարծիքով, շեմը չհաղթահարած ուժերն են և նրանց շահառուները։ Նրանց մոտ, իբրև թե, ինքնադրսեւորվելու և իրենց տեղը գրավելու հույսեր կան, եթե խաղից դուրս գան երկու կամ երեք ուժ։
Երրորդ խումբը նրանք են, ովքեր ամիսներ շարունակ կանխատեսում էին, որ «Հայաստան» դաշինքը չի կարողանա անցնել խորհրդարան։ Նրանց ես խորհուրդ կտայի «լռել և պապանձվել»։
Մենք հաշվետու ենք մեր իսկական աջակիցներին և մեր իրական ընդդիմադիրներին ընտրողներին։ Իմ անձնական տեսակետը պարզ է․ չհամակերպվել, պայքարել և իրականում չընտրված Նիկոլ Փաշինյանին ու «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությանը հեռացնել։
Այս հարցում մեր դաշինքը պետք է կայացնի քաղաքական որոշում՝ հիմնվելով վերջնական արդյունքների վրա։
