Հասկանալի է հանրային դժգոհությունը ընդդիմադիր թեկնածուներից, հատկապես՝ այս ընտրությունների ֆավորիտ ուժից՝ «Ուժեղ Հայաստանից»։ Մարդիկ իրենց տված մեկ քվեն այնքան են կարևորում, որ այդ քվեն ստացած և իրենց հույսերը չարդարացրած անձի հանդեպ չարանում են, սկսում են մեղադրել, մերժել և անգամ ատել նրան։ Այս բոլոր էմոցիաները բնական են, և դրանց հիմքում ընկած է տագնապը՝ այն հանգամանքի շուրջ, որ վերընտրված անձը գնալով ավելի անկառավարելի ու անկանխատեսելի է դառնում։ Հանրությունը կարծում է, որ բաց թողել է երկիրը փրկելու, ճիշտ ուղու վրա դնելու և վտանգները հեռացնելու վերջին շանսը։
Նրանց վրդովմունքը և տագնապը հասկանալի են։ Սակայն, երբ խոսքը վերաբերում է ընդդիմությանը, որին քվե տված մարդկանց, որպես կանոն, պետք է նայեն նաև հակառակ կողմից։ Եթե մենք՝ բոլորս, մեկ քվե ենք տվել և մեզ խաբված ենք զգում, պետք է գիտակցենք, թե ինչքան շատ բան են այս գործընթացի մեջ դրել քաղաքական ուժերը, և հատկապես՝ ընդդիմադիրները։ Նրանք ոչ միայն ռեսուրսներ են ծախսել, այլև ժամանակ, առողջություն և, վերջապես, հայտնվել են իշխանության կողմից հետապնդումների թիրախում՝ արգելակները բաց թողնելուց հետո։
Իշխանությունը, որը ընտրություններից առաջ իրականացրեց տոտալ բռնաճնշումներ՝ հարյուրներով մարդկանց կալանավորելով և կեղծ մեղադրանքներ առաջադրելով, ընտրությունների արդյունքները հրապարակելուց հետո էլ չի հանգստացել։ Թվում է՝ հաղթողը պետք է բավարարվեր իր արդյունքով, մեծահոգի գտնվեր հակառակորդների նկատմամբ, բաց թողներ բանտերում գտնվողներին, հատկապես՝ կանանց, բայց նոր հետապնդումների ալիք է սկսվել երկրով մեկ։
Երեկ Զովք մտա։ Ամեն ինչ սովորականի նման էր թվում, բայց միայն առաջին հայացքից։ Գետնի վրա տեղ չկար։ Ռո…
