Իմ հիմնական խնդիրը չէ, որ Նիկոլ Փաշինյանը հոգետվայտանքներով լցված լինի, կամ որ նա սպառնալիքներ ու գոռգոռոցներ ունենա։ Իրական վտանգը այն է, որ նա այդ ամենից հետո անում է ավելի վատ բան՝ վտարում է հայկականությունը հայրենիքից, իսկ իր ադրբեջանական երազանքները դարձնում է մեր պատմության անփոփոխ իրականություն։
Այս վտանգը բացահայտվեց նրա նախընտրական ելույթի ժամանակ, որտեղ նա, թվում էր, ցանկանում էր ապացուցել, որ մեր հողում հայկական պետություն երբեք չի եղել։ «Պատկերացնո՞ւմ եք, Բագրատունյաց թագավորության անկումից հետո այս տարածքում հայկական պետություն չի եղել, մոնղոլ-թաթարներ են եղել, եկել են, գնացել են, գաղթել են, խառնվել են, մենք ենք գաղթել»,- ասում է նա։ Այս խոսքերը, թեև բառացի տեսքով ճշմարտություն են պարունակում (պատմության ընթացքում տարածքը եղել է տարբեր պետությունների տակ), իրականում ծառայում են մեկ ահավոր նպատակի՝ հայկականությանը հայրենիքում դարձնելու եկվոր, խառնված, պատահական մի խառնամբոխ։
Այս մտքի ծավալումը ավելի վտանգավոր է, քան ցանկացած ռազմական սպառնալիք։ Որովհետև այն հարց է տալիս՝ եթե մենք այստեղ ոչ միշտ ենք եղել, եթե մեր պատմությունը հեքիաթ է, եթե մենք խառնված ենք մոնղոլների ու թաթարների արյունով, ապա ո՞վ է այս հողի իրական տերը։ Եվ այս հարցին պատասխանը, որը նա անուղղակիորեն տալիս է, այն է, որ մենք այլևս այս հողի տերերն ենք, այլ՝ եկվորներ, որոնք պետք է հաշտվեն իրենց «իսկական տերերի» հետ։
Այս վերլուծությունը, որը նա ներկայացնում է որպես «պատմական ճշմարտություն», իրականում ծառայում է Ալիևի քարոզչությանը։ Այն նրան տալիս է քարտ-բլանշ՝ մեր քաղաքները, եկեղեցիները, մեր ինքնությունը կոչելու իրենը, իսկ մեր հանրությանը՝ հավատալ, որ մենք այս հողում խառնված ենք, որ մեր ինքնությունը հիմնված է ոչ թե մեր հազարամյա պատմության, այլ՝ մոնղոլ-թաթարների հետ խառնված արյունի վրա։
Այսպիսով, մենք ունենք ղեկավար, որը հետին թվով օգնում է թշնամուն՝ վտարել հայկականությունը հայրենիքից։ Եվ այս ամենը՝ նախընտրական քարոզարշավի շրջանակում, որտեղ նպատակը պետք է լիներ ներկայացնել 5 տարվա ծրագրերը, իսկ փաստացի նա ներկայացնում է մեր ժողովրդի պատմության վերաիմաստավորումը՝ այն դարձնելով ադրբեջանական ցանկության իրականություն։
Այս ելույթը ավելի ծանր է, քան ցանկացած ռազմական սպառնալիք, քանի որ այն հարձակվում է մեր ինքնության հիմքերի վրա։ Եթե այս մտքերը հաջողվի ներդրել մեր հանրության մտքերում, մենք կկորցնենք ոչ միայն մեր պետությունը, այլև մեր հոգին։ Եվ հունիսի 7-ին, երբ մենք կընտրենք մեր ղեկավարին, կընտրենք նաև մեր պատմության, մեր ինքնության և մեր հայրենիքի ճակատագիրը։
