Հասարակության որոշ շերտերում մեծ բավականություն է առաջացնում Գագիկ Ծառուկյանի կալանավորման պատմությունը։ Սա, սակայն, ոչ թե իշխանության հզորության, այլ իշխանական համակարգի խեղճության, թուլության եւ վախերի արտահայտությունն է։
Իրականում, այս գործը եւ նմանատիպ մյուսները, որոնք հարուցվել են Սամվել Կարապետյանի, Միքայել Աջապահյանի, Բագրատ եւ Արշակ սրբազանների, Աշոտ Երկաթի, Դավիթ Ղազինյանի եւ Ավետիք Չալաբյանի նկատմամբ, ցույց են տալիս իրավապահ մարմինների անկարողությունը կիրառել օրենքը։ Նրանք ոչ թե ունակ են մեղադրանքներ ձեւակերպել օրենքի տառին համապատասխան, այլ կատարում են «շեֆի» հրահանգները։
Այս հրահանգները կարող են ուղղված լինել ցանկացած մարդու դեմ, որը դուրս է եկել «շեֆի» կամ նրա շրջապատի հովանավորության տակ։ Իրավապահները կարող են դիմակներով եւ ոհմակով հարձակվել անմեղ մարդու վրա, նրան նվաստացնել եւ ձերբակալել, պարզապես «շեֆի» աչքին հովանա լինելու համար։
Սա ո՛չ ուժի, ո՛չ հզորության, այլ թուլության եւ խեղճության նշան է։ Իրավական համակարգը, որը չի կարողանում հիմնավորված մեղադրանքներ առաջադրել, այլ հիմնվում է անհատական հրահանգների վրա, ոչ թե օրենքի, այլ անձնական վրեժխնդրության գործիք է դառնում։
Այս իրավիճակը կարեկցանք է արթնացնում նրանց նկատմամբ, ովքեր պահում են իշխանություն եւ օգտագործում են իրենց լծակները դեմ իրենց «թշնամիներին»։ Սա ոչ թե հաղթանակ է, այլ անհամաչափ ուժի եւ անօրինական գործողությունների արդյունք է, որը հաճույք է ստանում դիմացինին ստորացնելուց։
Այս ամենը հիշեցնում է կենդանաբանական այգու առյուծին, որին դուրս են հանել իր բնական միջավայրից եւ փորձում են նվաստացնել՝ դարձնելով ալբինոս տեսակի անկման հեղինակ։ Սա ոչ թե առյուծի ուժի, այլ մարդկային խեղճության եւ անհասկանալիության նշան է։
Հայաստանի քաղաքական դաշտում իրավիճակը շարունակում է լարվել, եւ այս իրադարձությունները հստակ ցույց են տալիս, որ իրավական համակարգի խնդիրները ավելի խորն են, քան պարզապես անձնական հաշվեհարդարները։
